بدون آنکه بخواهم وآگاه باشم قدم دراین دنیا نهادم.

بدون آنکه بخواهم وآگاه باشم قدم دراین دنیا نهادم. دنیایی که بعد ازاینهمه سال هنوزهم بوی غربت را با تمام وجود درجایجایش حس میکنم. عجب غمکده ایست این دنیای غریب. شادیهایش همچون برق وباد می گذرند و تنها غم ماندگاراست. گویی بشررا دریک حلقه ی تودرتو زندانی کرده اند. حلقه ای که هرگز گسسته نخواهد شد. براستی پس ازمرگ چه اتفاقی برای انسانها رخ میدهد؟ براستی چندین دنیا وجود دارد؟ میگویند پس ازمرگ انسان زندگی جاودان خواهد داشت ولی درجاودانگی دیگر چه امید وهیجانی وجود خواهد داشت؟ وقتی به تو بگویند برای همیشه نه تا آخردنیا... چه حالی پیدا میکنی؟ وقتی برای هیچ چیز انتهایی وجود نداشته باشد وهمیشه دریک حال باشی دیگر زندگی چه معنا میدهد؟  وقتی نظاره گر شادیهای هم سن وسالهایم هستم و می دانم که من بواسطه ی معلولیتم ازچنین موقعیتهایی بی بهره ام... نخست غمگین میشوم و وجودم را حسرت پرمیکند... اما وقتی با خود می اندیشم که تمام اینها  زود تمام میشود... کمی دلم آرام می گیرد که چیز زیادی را از دست نداده ام... ولی من بدنبال عدالت می گردم... عدالتی که درحال حاضرهیچ اثری ازآن نمیبینم... و خدایی که گفته اند باید او را ستایش کنم بدون آنکه حتی یکبار اورا دیده باشم.. میدانم هرچقدرفکرکنم کمتربه نتیجه خواهم رسید. ولی خداوند هیچ راهی مناسبتر ازتفکربرای بشر نگذاشته... براستی هدف او چه بوده... آیا تنهایی خدای ما را آزار میداده و بشر را برای این آفریده که به وی عشق بورزد و تنهاییش را پرکند؟ یا نیازمند ستایش و تقدیر بوده؟...

ولی او خود گفته که نیازمند نیست و نیاز فقط مختص مخلوقات است...

پس استدلال او از آفرینش موجودات نیازمند چه بوده؟  اگرتمام اینها بخواطرخود انسان است وعشق خدا به انسان...  پس چرا خداوند انسان را بی نیاز نیافرید؟ اینجاست که به این نتیجه میرسیم که خداوند هم نیازبه عشق انسان داشته است... ولی به عقیده ی انسان مومن این جمله کفر است و خداوند بی نیازمطلق بوده و هست وخواهد بود.