رمز موفقيت شاد زيستن

ما آدميان روي اين كره خاكي موجوداتي اجتماعي هستيم و ناچار براي ادامه زندگي و تداوم حيات بايد راه اجماع را برگزينيم ودر پيوند زندگي با ديگر همنوعان بكوشيم و الا اضمحلال و نيستي در انتظارمان مي باشد, بطوريكه مقوله حيات و تجمع آدميان لازم و ملزوم يكديگرند و يكي بدون ديگري نيستي و فنا شدن را بدنبال دارد.

اما بايد زندگي را دوست داشت و هنر عشق ورزيدن به آنرا فرا گرفت, بايد كه بتوان از لحظه لحظه عمر استفاده شايان بود, چون اين حق طبيعي و مسلم ما انسانها مي باشد, همواره بايد دانست كه : ما جانشين خدا روي زمين هستيم, : اصلاً شايد كلمه جانشين مناسب نباشد, انسان ذره و پرتوي از وجود خداست , و اين ذره مي تواند به تكامل برسد و براي رسيدن به اين موفقيت كه در دسترس همگان نيز مي باشد, بايد رمز شاد زيستن را فراگيرد و بداند شادمانه عمر را سپري كردن,. نياز به امكانات مالي فراوان , به داشتن خانه مجلل, ويلا, اتومبيل آخرين مدل و غيره ندارد, و عموماً آدميان خوشبخت فاقد امكانات مالي فراوانند, و عكس آن نيز صادق مي باشد, بنابراين براي رسيدن به آرامش بايد معبر و كانالهاي ديگري را جستجو كرد, و با كوشش و پيگيري درست به آن  دست يافت.

الف : خودشناسي

براي رسيدن به اين قله سترگ بي انتها يعني آرامش, ابتدا بايد وجود خود را از نظر فيزيكي بشناسيم, ميلياردها سلول , در يك نظم بي انتها , در يك مجتمع بزرگ با هزاران كارخانه پيچيده با عظمت, مشغول بكارند,  محصولات اين كارخانه ها در هيچ آزمايشگاه بشري, قابل ساخت و توليد نيست, بطور مثال, توليد انواع غدد, بزاقها, ترشح آنزيمها, عظمت خون, چشم, قلب و مغز, جنگ و ستيز دائمي گلبولها, مردن و متولد شدن و بطور خلاصه عظمت بيكران انسان را مي توان در تفاوتهاي فيزيولوژي آن جستجو كرد و براستي چه معجزه ايست كه ميلياردها نفر انسان بايد اثر انگشت ,آهنگ تن صدا و شكل ظاهري متفاوتي داشته باشند و چه راز و رمزي به غير از سترگ بودن اين ذره ناچيز عالم هستي در اين بين نهفته است, اما اين شاهكار خلقت را بايد در كل هستي در نظر گرفت, در ميدان ميلياردها ستاره و كهكشانها و اين جزء را با آن كل وجود بي انتها و صانع عالم هستي مقايسه نمود, و به سخني ديگر غولي به نام انسان, نقطه پر گاريست نسبت به كل, و منهاي بينهايتي است در مقابل به علاوه بينهايت , و اينجاست كه شكر گزاري و عبادت به آن مفهوم پيدا مي كند, و همواره در طول تاربخ آدميان بطور فطري نسبت به قدرت بيكران صانع هستي سر تعظيم فرود آورده اند و از طريق عبادت به آن قدرت لايزال, نزديك و آرامش دروني پيدا كرده اند.

ب : سلامتي

حال كه به عظمت انسان تا حدودي آشنا شديم به طرف معبري ديگر قدم بر مي داريم, براي گام نهادن به معبر شادمانه زيستن بايد سلامت و عاري از هر گونه بيماري بود, كه خود بيماري خلاف طبيعت  است, و اگر اين تفكر را قبول داشته باشيم, كه انسان ذره اي از وجود بي نهايت خداونديست , چون كل نمي تواند بيمار باشد, ذره هم به طور طبيعي و فردي بايد از سلامت كامل برخوردار باشد و نبايد بيمار شود, ولي به نظر اكثر روانشناسان و فيزيولوژيستهاي معتبر دنيا با بررسي و تحت مراقبت قرار دادن هزاران بيمار اساس و پايه انواع بيماريها را افكار زائد و باطل دانسته اند, چون انواع نگرانيها, دلواپسيها, چراها؟ چه    مي شود ها ؟ عقده ها و احساس حقارتها , حسادتها باعث ترشح سم توسط غددي در بدن مي شوند, و اين سموم باني بيماري هاي مختلفي نظير انواع بيماريهاي رواني , زخم معده , حتي انواع سرطانها در بدن مي گردنند, و بي جهت نيست كه انسانهاي ماقبل تاريخ و حتي قرون گذشته فاقد اين بيماريها بوده اند, چون رشد سريع مادي انسان با رشد معنوي متوازن نبوده است, افكار واهي, پوچ و بي اساس دردسرهاي فراواني براي او به وجود آورده اند. لذا وجود آدمي را بايد از نوع تفكرهاي منفي و باطل تهي كرد و بجاي آن افكار مثبت جايگزين نمود, و براستي چه اشكالي دارد هنگام شوق فريادي از شادي سردهيم, هنگام غم گريه را فرو نبنديم و بگذاريم همه چيز به حالت طبيعي خود انجام پذيرد و دنيا را همانطوريكه هست ببينيم, نه آنطوريكه مي خواهيم باشد, البته اين نوع بينش حركت و تلاش را به هيچ وجه نفي نمي كند.

ج : دوست داشتن

جهت رسيدن به آرامش براي زيستن بايد خود را در ابتدا بعنوان گوهري تابناك قبول كنيم و دوست داشته باشيم , به هر صورتي كه هستيم و با هر ظاهري كه متصور مي شويم , خود را به عنوان يك مجموعه ميليارد سلولي معجزه گر در نظر بگيريم, البته مرز دوست داشتن بايد با خودخواهي مخدوش نگردد, بطوريكه اگر خود را به عنوان يك انسان دوست داشته باشيم, بطور طبيعي بايد به انسانهاي ديگر نيز عشق بورزيم, همانطوريكه فرزندان خود را دوست   مي داريم, به كودكان ديگر عشق بورزيم و به آنها از خويشان خود, بيشتر محبت كنيم, اگر بتوان عشق ديگران را در دل خود بپرورانيم به آرامش دست يافته ايم, بايد در همه ابعاد با گذشت زندگي كنيم, در كوچه و خيابان در مسجد و مدرسه, در محيط كار, در برخوردها, در رانندگي, در جاي جاي وطنمان بايد با احترام به همه مردم نگريست, و همواره انسان را با آن همه بزرگيش مدنظر قرار داد, البته ممكن است در جامعه به افرادي با گرايشات منفي و بعضاً ضد ارزش اصلاح نشدني روبرو شويم, بجاي برخوردي از روبرو بايد همانطور كه در كوه موانع را دور مي زنيم, از كنار آنان نيز بگذريم.

د : عشق به كار

اما در جامعه به هر كاري كه مشغول هستيم, چه در بخش توليدي و يا خدماتي, بايد به اين نكته ايمان داشته باشيم, كه كار ما در خدمت ديگران است, اگر شاغل در موسسه اي هستيم, و به حسب ظاهر در مرتبه اجتماعي پائيني قرارداريم, مثلاً مامور جمع آوري ضايعات كارخانه , بدانيم كار ما حياتي و عام المنفعه است و اگر براي فقط يك روز كار انجام نگيرد, فاجعه اي بزرگ رخ مي دهد, بنابراين بايد قدر و منزلت خود را داشته باشيم, و از كار خويشتن لذت ببريم, اگر در كوره پزخانه, و يا كارخانه مواد شوينده و در هر كجا و در هر نقطه كه شاغل هستيم اگر در منزل به كار خانه داري مشغول هستيم, بدانيم كه كار ما در جهت خدمت به همسر و فرزندان و جامعه كوچك بشري است, و از نتيجه و اثر فعاليتهاي شبانه روزي ما در داخل خانه, و آسايش براي ديگران به بار مي آورد و آرامش بندگان خدا براي ما لذت مي آفريند بنابراين بايد اعتماد به نفس داشته باشيم و خود را فردي قوي و مصمم احساس كنيم , و از كار موظف خود تحت هر شرايطي لذت ببريم.

هـ : ايجاد انگيزه

اما كار در رده هاي بالاي سازماني به مراتب مشكل و حادتر مي باشد, چون اين افراد زير ذره بين هزاران نفر قرار دارند, آنجاست كه فرد علاوه بر لذت بردن از فرماندهي كه به هر جهت در خدمت جامعه است, مي بايست ايجاد انگيزه خدمت در ديگران را نيز به وجود بياورد و آن جز از طريق احترام گذاشتن به آنان ميسر نمي گردد, واضح تر آنكه مديران و روساي سازمانهاي دولتي و خصوصي عامل مهمي در به آرامش رسانيدن زيردستان خود مي باشند, چون آنها بايد با رفتاري گرم و صميمي و با احترام دلها را مسخر نمايند, تا مرئوسين در محيط كاري, احساس امنيت, آسايش و آرامش نمايند.

جمع بندي

در پايان براي رسيدن به آرامش هميشگي مي توان بطور خلاصه اظهار نمود كه آدمي براي رسيدن به آن بايد به وجود معجزه اي بنام انسان پي ببرد, و اين عظمت بي انتها را بشناسد تا اعتماد به نفس پيدا كند و ايمان بيابد كه آدمي قادر است هر عمل خير كه در صلاح بشريت است را انجام دهد, و به آن فائق آيد و از آن فاتح و سربلند بيرون آيد, سپس صانع بيكران هستي را دريابد و بداند كه انسان ذره اي از وجود خداوند است, سپس به خود و آن هنگام به ديگران عشق بورزد, و آنگاه از كار خود كه به نوعي خدمت به ديگران است لذت برد, و در گامي ديگر سير و سفري در طبيعت داشته باشد, طلوع و غروب سحرانگيز خورشيد, جنگل و صحرا و دشت , رود و برف و باران , رنگ آبي آسمانها و لاجورد درياها, عظمت كوهستان و قلل سر به فلك كشيده آن, دنياي عجيب حيوانات , راز و رمز پر اعجاب گياهان, هر كدام مي توانند شادمانه زيستن را براي آدمي به ارمغان بياورند.

مآخذ : عظمت خود را در يابيم, ترجمه ... , زندگي كنيم يا زنده باشيم, ترجمه ..... , شفا را از درون خود بيابيم, ترجمه ...