نوستالوژی

با عنوان نوستالوژی شروع میکنم تا مروری بر خاطراتم از گوهردشت نمایم که همیشه خلاف ابعاد کوچکش ابر شهری برایم بوده  . اولین تصویر واضح از گوهردشت که در ذهنم نقش بسته خیابان پهن هشتم شرقی با یک بلوار زیبا در وسط آن است که در فاز یک واقع شده است. خیابانی آرام با درختان بسیار و باغچه کاری هایی که در بعضی از خانه های جنوبی آن دیده میشد. فصل بهار سراسر خیابان پر بود از بوی مسحور کننده یاس و گلهای تازه شکفته درختان. اگر وارد یکی از این خانه ها میشدی محال بود در آن باغچه ای پر از گل و درختان میوه و کاج نبینی. کم کم که تابستان نزدیک میشد و هوا گرم میشد مردم هر روز غروب در حیاط خانه هایشان می نشستند. اگر در یک ظهر تابستانی از کوچه (خیابان هشتم) عبور میکردی صدای شالاپ و شلوپ آب استخرهای خانه ها را میشنیدی که مردم و به خصوص بچه ها در آن مشغول آب تنی بودند. در حیاط بیشتر خانه ها مرغ و خروس یافت میشد و عده ای هم سگ نگهداری می کردند ولی نه مثل این سگهایی که امروز در آغوش مردم می بینی، بلکه سگهایی که حتی جرأت نمی کردی به آنها نگاه کنی. همه خانه ها وسیع بودند و غیر از حاشیه خیابان اصلی گوهردشت، اصلا هیچ آپارتمانی وجود نداشت. تمام این خانه ها ویلایی بودند و بیشتر آنها استخر داشتند. محیط آرام گوهردشت و هوای بسیار پاک و خنک انگار با شکل این خانه ها یک هارمونی اصیل را پدید آورده بودند. زمستان که میشد واقعا هوا سردتر از آنچه امروز شاهد آن هستیم بود. اینقدر برف میبارید که وقتی برفهای روی بام را توی حیاط می ریختیم  میشد به جای اینکه از پله یا نردبان پایین بیاییم از روی برفها از بام پایین بیاییم. آن وقتها خیابان سازی ها و نحوه مدیریت شهری راضی کننده بود. مردم هم یک دست بودند. انگار همه از یک تیپ اجتماعی بودند و تفاوت زیادی نداشتند. به هر حال حالا گوهردشت به دو قسمت در ذهن من تقسیم می شود. گوهردشت دیروز و گوهردشت امروز.