سفر تکوین

در آغاز هيچ نبود کلمه بود و خدا بود و با او عدم 

 و آن کلمه خدا بود  

    و خدا بود و جز خدا هيچ نبود 

           و عدم گوش نداشت

حرفهايی هست برای گفتن

 که اگر گوشی نبود نمي گوييم     

و حرفهايی هست برای نگفتن  

  و سرمايه ماورايی هر کس به اندازه حرفهايی است که برای نگفتن دارد

و خدا برای نگفتن حرفهای بسيار داشت  

    که در بيکرانگی دلش موج می زد و بيقرارش

می ساخت

و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد؟

هر کس گمشده ای دارد    و خدا گمشده ای داشت

و هر کس دوتاست و خدا يکی بود      

    خدا آفريدگار بود و چگونه مي توانست نيافريند؟

وخدا مهربان بود و چگونه می توانست مهر نورزد؟

و خدا از بودن بيشتر   و از حيات زنده تر     

و از غيب پنهانتر    

 و از تنهايی تنهاتر

و خدا گنجی بود مجهول   

 که در ويرانه ی بی انتهای غيب مخفی شده بود

و خدا زندهء جاويد بود    

    که در کوير بی پايان عدم نفس می کشيد

دوست داشت چشمی ببيندش  

   دوست داشت دلی بشناسدش

و در خانه ای گرم از عشق  

  روشنتر از آَشنايی  

استوار از ايمان  

وپاک از خلوص

خانه گيرد

و خدا آفريدگار بود

ودوست داشت بيافريند        

 زمين راگسترد    

  ودرياها را از اشک هايی که در تنهايی هايي اش ريخته بود پر کرد    

و کوههای اندوهش را    که در بيگانگي دردمندش بر دلش توده گشته بود      

بر پشت زمين نهاد 

و جاده ها را

که چشم به راهی های بی سود و بی سرانجامش بود       

بر سينه کوهها و صحراها کشيد

و ار کبريايي بلند و زلالش آسمان را برافراشت  

  و دريچهء همواره فروبستهء سينه اش را گشود

و آههای آرزومندش را که در آن از ازل به بند بسته بود

در فضای بيکرانه جهان رها ساخت

و با نيايش های خلوت و آرامش سقف هستی را رنگ زد   

    و آرزوهای سبزش را در دل دانه ها نهاد

و رنگ نوازشهای مهربانش را بر ابرها بخشيد    

    و رنگ عشق را به طلا ارزانی داشت

و عطر خوش يادهای معطرش را در دهان غنچه ياس ريخت

خدا همچنان تنها ماند و مجهول        

       و در ابديت عظيم و بی پايان ملکوتش بی کس

و در آفرينش پهناورش بيگانه

می جست و نمی يافت        

           آفريده هايَ او را نمی توانستند ديد   

 نمی توانستند فهميد

می پرستيدندش

  اما نمي شناختندش                            

 خدا چشم به راه آشنا بود

پيکرتراش هنرمند و بزرگی

که در ميان انبوه مجسمه های گونه گونش غريب مانده است       

و در جمعيت چهره های سنگ و سرد    تنها نفس می کشيد

کسی  نمی خواست       کسی نمی ديد     

 کسی عصيان نمی کرد      

کسی عشق نمی ورزيد  

کسی نيازمند نبود             کسی درد نداشت

و خداوند

خدا باز هم برای حرفهايش مخاطبی نمي يافت  

هيچ کس او را نمی شناخت      هيچ کس با او انس نمی توانست بست         

  انسان را آفريدو اين نخستين بهار خلقت بود