کدام روستا، کدام زندگی؟

کدام روستا، کدام زندگی؟ در صدای مرد غصه موج می زد، گاه حتی می توانستی بغض را از لابه لای کلمات دردآلودش حس کنی. قصه اش را که مرد باز می گفت معنای بغض را می فهمیدی، او یک روستازاده بود که به جبر خشکسالی و بی توجهی ، از روستای خود آبدر به شهربابک کوچیده بود. او که با بغضی سنگین در گلو صحبت می کرد می گفت اگر چه شهربابک دوست داشتنی است اما من روستایی ام، در روستا می توانم راحت نفس بکشم و عطر خاک آبدربرایم خوشبوترین است گفته های او مرا یاد قصه ماهی انداخت که دریا را هزار بار از شهر دوست تر دارد و از آکواریوم نیز هم. او روستا را دوست داشت مثل هزاران نفر دیگر که بازگشت به روستا آرزوی آن هاست اما روستایی که امکان تولید و نیز زندگی با شرایط حداقلی فراهم باشد، اما آیا برای روستایی کوچ کرده آبدری، روستا می تواند جاذبه ماندگاری داشته باشد؟ راستی وقتی �هنوز خیلی از روستاهای شهرستان شهربابک از نعمت آب، برق، راه، مرکز بهداشت، مسجد، کلاس درس و پوشش صدا و سیما محروم اند� چگونه می شود از آن هایی که از روستا به هر دلیل کوچ کرده اند خواست به روستا بازگردند؟ وقتی حداقل ها فراهم نشده است مگر آدم رویش می شود کارت دعوت بنویسد؟ کارت دعوت را زمانی می نویسند که امکانات پذیرایی فراهم باشد نه در روزگاری چنین که شاید ماندگان در این قبیل روستاها هم دنبال راهی برای کوچ به شهر هستند. روزگار روستاها تا این باشد دیگر نمی توان به بازگشت رونق به خانه های گلی ، سنگی وچوبی امید داشت. نمی شود رونق روستا و کشاورزی و تولید را باور کرد... بلکه باید حداقل ها را برای روستاییان فراهم کرد و آن وقت حداکثر تلاش آن ها را انتظار داشت                روستاهای کوچک ومتوسط و نقش آنها دراقتصاد

اگرروستاهادربرنامه ریزیهای کلان کشوری دیده شوندمیتوانند جایگاه ویژه ای را درباروری وشکوفائی اقتصادکشوراحراز کنند.برای رسیدن به چنین هدفی باید ،زیرساختهای روستارا تقویت کرد.باید برای روستا امید به زندگی ایجاد نمود.بایدروستائی را به این باور رساند که مدینه فاضله برایش همان روستای محل سکونتش است.باید روستائی وقتی درمقام مقایسه بین زندگی اجباری در شهر از پس مهاجرتی بناچار،وزندگی درزادگاه خویش قرار میگیردبه این باوربرسدکه زادگاهش ارجح است.متأسفانه در روستاهای ما چنین باوری نیست.آنان که اکنون در روستاها هستنداز سر ناچاری مانده اند.والاّآنانی که نوری درچشم وحرکتی در پاواندک پولی درجیب دارندترجیح میدهند تا هر چه سریعتر به خیل عظیم مهاجران پیش از خود به پیوندندوبرای مدتی از عمر گرانمایه، حاشیه نشینی در شهر هاوحسرت ودرد از دوری زادگاه خود را تجربه کنند.روستاهای شهربابک دارای ویژگیهای بارزی جهت امر کشاورزی وباغداری ودامپروری وهمچنین پرورش دام وطیور ونیز پر ورش آبزیان میباشد.اگر منصفانه به مسائل روستائی نظر شود در مییابیم که هیچ فرد عاقلی در روستا نیست که بخواهد روستا را به امید یافتن زندگی بهتر ترک کند.روستائی ترجیح میدهد تاباسختی کار کند اما در زادبومش بماند.اما نبود بسیاری از امکانات زیستی زندگی امروزی اورا وامیدارد تا علی رغم تمام دلبستگیها به موطن خود همه چیز را بگذارد وبه جاهای بزرگتر بکوچد .اساسی ترین مواردی که باعث کوچ اجباری روستائی میشوندعبارتند از:                        

1-عدم وجود راه(جاده)مناسب رفت وآمد بین روستا وشهر های همجوار.

2-عدم وجود مدارس یا تعطیلی آنها در روستا .

3-عدم وجود امکانات بهداشتی ودرمانی.

4-عدم حضور مروجین کشاورزی جهت راهنمائی وآموزش شیوه های نوین زراعت.

5-عدم حمایت مالی بصورت وام های بابهره کم جهت خرید علوفه وزیرساخت کشاورزی ودامداری.

6-عدم وجود آب لوله کشی دربرخی از روستاها

موارد دیگری نیز هستند که باعث دلسردی روستائیان بخصوص جوانتر ها میشود.که در این مقال از ذکر آنها خود داری میکنم.حالا که زمان انتخابات مجلس نزدیک میشود ضرورت دارد که کاندیداهای شهرستان به تبیین برنامه های خود در مورد آینده روستاهای محروم اما مولد بپردازند.گرچه عدم اعتماد روستائیان به برنامه های ارائه شده وکلای پیشین باعث میشود که رغبت چندانی به شنیدن برنامه های تازه کاندیداها نشان ندهند اما همیشه جای امید واری هست که کسی بر مصدر کار قرار بگیرد که به میثاق بسته شده بین خود وموکلینش وفادار باقی بماند.این حقیر بارها در این شهر از آقایان مسئول در امور مردم خواسته ام تا نه از سر دلسوزی بلکه انجام وظیفه ای که به عهده گرفته اند وبرایش سوگند خورده اندبرای روستاهای فقیر کاری انجام بدهند.همه ما میدانیم که تنها نمیشود به شعار های انتخاباتی بسنده کرد.بلکه باید آستین همت بالا بزنیم وبرای رفاه عمومی تلاش کنیم.ناچارم باز هم بگویم متأسفانه وکلای پیشین ونیز دست اندر کاران امور روستاهای اشهربابک نتوانستند کار چندان مفیدی در جهت فقرزدائی این روستاها انجام بدهند.وباز متأسفانه چندان وقعی هم به درخواستهای شفاهی وکتبی روستائیان ننهاده اند.بنده حقیر بارها درهمین نشریه وزین بابک زمین مشکلات عدیده ای را مطرح نموده ام و از آقایان مسولین محترم شهرستان درخواست نمودم تا پیگیر حل این مشکلات باشند و یا لا اقل در مورد عملکرد خودشان در مورد روستاهای ما توضیحاتی ارائه نمایند.اما در خواست بنده از سوی ایشان بدون جواب باقی ماند.من همچنان امید دارم که مسئولین جهت ادای دین به مردم وانجام وظیفه ای که برایش مزد میگیرند درجهت فقر زدائی وایجاد زیر ساخت های معیشتی برای مردم روستاهای ما کاری صورت بدهند.بخصوص آقایان کاندید ا برای مجلس ،روستائیان را تنها بعنوان ابزاری برای افزایش آرائ خودنگاه نکنند.بلکه به آراءمأخوذه از روستائیان احترام بگذارند وبه پاسداشت آن برای آنها کاری بکنند.روستائیان انتظار دارند همانگونه که مبلغین کاندیداها برای جمع آوری آرای روستائی به هر سختی تن میدهند تا خودرا به روستا برسانند،همانگونه نیز پس از انتخابات به روستا وروستائی اهمیت بدهند.معتقدم که مسئولین کنونی باید کارهای نیمه تمام مسئولین پیشین رابه اتمام برسانند وهمچنین برنامه ها ی اعلام شده آنهارا نیز مورد ارزیابی قرار داده ودر صورت مثمر ثمر بودن به مرحله اجرابگذارند.

جوانان روستای آبدر میان