الهگان خاك نشين

در کدام مرکّب نمی دانم کلک صورتگری اش را فرو برد خدای، که این چنین پر فتنه و جادو از کار درآمد خلقت زن؛ آنچنانکه هوش از سر و قرار از دل هر زاهد و شاعر و ظریف اندیشی می برد و کمتر مدعی زهد و عقلانیتی است که به دام غمزه ای گرفتار نیامده است. حیرت زده ام و مدهوش در ظرافتی که در خلقت زن به رخ کشیده است آنچنانکه اگر الهه اش نام نهی بی ربط نگفته ای با آن کبر و ناز شاعرانه اگر همراه شود با سطوت و شعوری؛
زن آن تحفه آسمانی بالقوه ستودنی است در زمین خشک و بی طراوت مادی؛ روغنی گویی بین چرخ دنده های خشک و پرهیاهوی این جهان یک سر مردانه، که امان داده گوشهایمان را از همهمه سایش و روحهایمان را از دغدغه فرسایش؛ مایه سکون و آرامش با لبخندی نرم و آغوشی گرم. نگاهی مهرآفرین وصل به خورشید و دلی بی ریا وصل به آسمان؛ مجمعی از فضایل و بویی از بهشت که آدم با خود به زمین آورد.
ناروا نيست اگر زن را تندیسی بداني از الهگان یا شاید نماینده ای از جانب ایشان که به نفرینی نامعلوم بر کره خاکی با من و تو همنشین گشته است
زنهارپس تردید و تعلل نکنی اگر فرمان داد به بندگی اش دل بدهی و به پایش سر، که معامله ای شیرین تر از این یافتن نتوانی؛
از من این حقیقت تو را به یادگار، نه چندان تفاوت است میان زنی شایسته با الهه ای آسمانی.......اگر یافت شود!؟