کاش بودم

برایت ساده می نویسم
از پستوی تنهایی دلم
از خلوت اقلیم ناسازگار روزگار
به همین سادگی می نویسم :
از دورترین سرزمین سکوت
از بغض های نشکسته ی نگاهت
از تنهایی ملتهب احساس لطیفت
از جای خالی ...
می نویسم:
کاش دل های ما آدم ها آنقدر بوی غریبی نداشت
کاش زندگی به همین سادگی بود
به همین سادگی!!
خالی از حسرت
پوچ از تنهایی
بدون بغض
کاش من...
یک تنه می توانستم حریف همه ی غم های بزرگ قلب کوچکت باشم
کاش من می توانستم غرق لبخند کنم تمام دقایقت را
کاش من می توانستم مونست باشم همه ی شب های بی محتوایت را
کاش تو....
دلت این همه غم نداشت...!
کاش سادگی همه ی این درد و دل های ساده را می شد
برای خدا روی کاغذ نوشت
برای خدا نوشت و به نشانی سادگی یک آرزوی محقر برایش پست کرد
کاش می شد همیشه انقدر ساده نوشت
ساده اما ...
پر از حرف های ناگفته...
پر از لحظه هایی که ناگزیر، زود، دیر شد
کاش گریستن یادت نمی دادند
بغض، بدرقه ی چشمانت نمی کردند
کاش من...
می توانستم به جای بغض هایت
یک آسمان گریه کند...
کاش من...
خاطره ی بودنم، جای خالی همه ی خاطره های بی سرانجام چشمان همیشه صبورت را
پر از پرواز پروانه های عاشق می کردم
آرام جانم!!
شرمنده ام یک عمر
نتوانستم سنگ صبور تنهاییت باشم
حتی خاطره هایم هم عاجزند از پروانه وار کردن لحظه هایت...

نازنینم!