بمان تو پیشم بمان

باز از کنار باغچه که می گذرم ,
بوی خوش زیبای کوچکم مشامم را نوازش می دهد.
بوی خوش عاشقی,بوی صداقت,بوی مهربانی و صفا وبوی هر چه که بویی از وفا و یکرنگی دارد.
این زیبای کوچک من ,با اراده ای به سختی صخره و کوه است .
ای عاشقا چه کسی باور دارد که ساقه ی لطیفش که با خشم نسیمی می شکند,
در مقابل تند باد حوادث طاقت فرسا و سرمای زمستان
و جور خزان زندگی را با امید به بهاری نو و جوانه ای تازه سپری می کند؟
و اما ............. این حکایت پایداری و پیروزی است!
هنگامی که در اوج بی کسی جوانه می زند و با تکیه بر نهالی جوان شکوفا می گردد
و عطر خوشش را سخاوتمندانه به عاشقان پیشکش می کند.
شبهای تنهایی شبهای سرد و تیره ای است
که به مدد فانوس جوانمردی و مهتاب عشق رنگ و بویی تازه می یابد
و با سحرگاهی روشن و آفتابی پیوند می خورد ,
قصه ی بی تابی و سخاوتمندی است که از تبار مجنون که پای در ودای عشق می گذارد به شرط جنون!
می ستیزد تا ثابت کند در این گذرگاه پر شتاب عمر آن کس به سرمنزل مقصود خواهد رسید
که سمبل پاکی و صداقت باشد و این هم تاروپود و نقشی می شود.
بر صفحه ی هستی که با نام عشق آغاز می شود و با تمامیت عشق پایان می یا بد.
و تو ای کسی که کباده ی عشق می کنی !عشقت را در این صفحه به همه ثابت کن .
بگو که می توانی و هیچ چیزی ,
حتی کاینات جلویت را نمی توانند بگیرند!!!!!!!!!!!!!!!