فریب

شبی در خواب  نزاع خودو شیطان را پشت میز کوچک شطرنج میدیدم

من مهره های سپید عشق را به دل سیاه مکر، حمله ور میساختم و او فقط لبخند میزد

من چاهی حفر میکردم و ریاو فریب را زنده به گور میساختم و او باز هم لبخند میزد

این بار به  مواضع استحکامات  وجودش شبیخون زدم و نگاه دزدانه ام به او گزارش جدیدی را نشان نمیداد

همچنان لبخند

ناگاه شیطان دست سیاهش رو به جلو راند مهره ها یکی پس از دیگری جابه جا میگشتند

من با او در ستیز بودم اما جنگی  نرم و خوشایند

مهره های سپید سرشار ازعشق من جای خود را به تنگدستی و اضطراب میدادند

 ولی او نه تنها انها را زنده به گور نمیکرد بلکه با مهره های سیاه دلسوزی و تملق دلم را ارام می ساخت

دیگر لبخند نمیزد ....فقط نوازش میکرد

خلسه ای بود شیرین و سرشار از حس پیروزی

به رنگ  همه صبحهای دل انگیز بهار

کیش ....شیطان این راگفت وارام به صندلی خویش تکیه داد ...چپقش راچاق کردوتقلای بیحاصل مرابه نظاره نشست

ترنمی که اعماق وجودم را نوازش میداد به ناگاه اتشی غریب بر روحم افکند

خدای من....امکان نداشت...بازی برده را چگونه واگذار کنم؟

مهره ها را به حرکت در اوردم ...عشق و ریاضت را فراخواندم ....نفسی راحت کشیدم و دیگر کیش نبودم

لبخند زدم ....و شیطان چپقش را به دست دیگرش داد و با یک حرکت

معاونت وجدان  وجودم را گرفتار کرد  ....من آچمز شده بودم

نه راهی در پیش داشتم و نه میتوانستم به عقب برگردم

باید میجنبیدم ...ولی نه مهماتی بود و نه سربازی  ؟

آنها یکی پس از دیگری زنده به گور میشدند و کاری از من ساخته نبود

قلمرو فرماندهی قلب من در اختیار شیطان قرار داشت و من نو میدانه فقط دست و پا میزدم

 و  تنها به آرامش شیرینی که شیطان در لمحه های از خیال مرا به ان دچار ساخته بود فکر میکردم

شیطان پک میزد و از پشت مه غلیظی از تزویر ارام به من خیره شده بود

بازی متوقف شد ....دستهایم میلرزید ....چشمان سرد شیطان منتظر بود

نزاع را ادامه دادم در حالیکه میدانستم بازنده میدان کسی جز من نخواهد بود

شیطان به شادمانی  فریادی کشید: مااااااااااااااااااااااات

و من متحجر از شادی وصف ناپذیر شیطان به صفحه سیاه و سپید خالی شطرنج خیره مانده بودم

او به چاق کردن چپقی دیگر از جا برخاست

و من بر مزار مهره های سپید عشق و یکرنگی  میگریستم