زمان در زندگی نظیر باغی بزرگ است که صدها سال به این طرف آبیاری
شده و تحت مواظبت قرار گرفته و در این باغ هزارها درخت و
گیاه روییده و خشک می شود ولی خود باغ باقی می ماند.
ما که بمنزله آن درختها و گیاهها هستیم تصور می کنیم که این باغ است که
می گذرد غافل از اینکه آنچه می گذرد ما هستیم نه باغ.