اي كه درياي وجود تو مرا پالوده ...................... تيرگيهاي من افكار تورا آلوده

اي كه قدر همه بي كسي من پاكي.........................وبه انداره اندوه دلم غمناكي

مثل توهيچ كسي دردل من جا نگرفت......عشق،چون عشق تودرسينه من پا نگرفت

دست تو حلقه پايان مرا باز نمود....................واز آن نقطه مرا،راهي آغاز نمود

من به لفظ تو ،در اين خانه چه عادت كردم.....در دل شعر و غزل از تو حكايت كردم

از تو كه ي زخمه افسونگر تارم هستي.........تو كه پاييز و زمستان و بهارم هستي

از تو كه دور شدي از من از ظلمت من...........تو كه نوميد شدي از دل بي همت من

 من به چشمان تو اي خوبترين محتاجم..........به تو اي هستي من روي زمين محتاجم

تو نباشي من از احساس خودم بيزارم .............بي تو لبريز غمم ،زشتي يك تكرارم

بي تو من خسته و بي روح وخيالي هستم ... هيچ و پوچ از نفس خاطره خالي هستم

تو نباشي دل من قدر خدا ميگيرد.... ................ته اين كوچه بن بست دلم ميميرد

بي تو در بهت فراموشي خود مي مانم .............تا ابد در دل خاموشي خود ميمانم

من به چشمان تو و قلب تو وابسته شدم ....     آة...از اي همه دلواپسي خسته شدم

فاصله حرف غريبي ست ميان من وتو......بيش ازاين پاك وبزرگ ست جهان من وتو

 خوب من آينه ي صاف و زلالم ، بر گرد.......بي تو اي تكيه كهم ،بي پر و بالم بر گرد

باز ير گردكه چشمان مرا ساده كني .............. و مرا مثل خودت ،ابي و افتاده كني

دوستت دارمممممممممممممم بر گرد

..................................