من یک ترکم

يك روز يه تركه

اسمش ستارخان بود، شايد هم باقرخان..؛

خيلي شجاع بود، خيلي نترس..؛

يكه و تنها از پس ارتش حكومت مركزي براومد، جونش رو گذاشت كف دستش و سرباز راه مشروطيت و آزادي شد، فداكاري كرد، براي ايران، براي من و تو، براي اينكه ما تو اين مملكت آزاد زندگي كنيم.

يه روز يه رشتيه..

اسمش ميرزا كوچك خان بود، ميرزا كوچك خان جنگلي؛

براي مهار كردن گاو وحشي قدرت مطلق شاه تلاش كرد، براي اينكه كسي تو اين مملكت ادعاي خدايي نكنه؛
اونقدر جنگيد تا جونش رو فداي سرزمينش كرد.

يه روز يه لره...

اسمش كريم خان زند بود، موسس سلسله زنديه؛

ساده زيست، نيك سيرت و عدالت پرور بود و تا ممكن مي‌شد از شدت عمل احتراز مي‌كرد.

يه روز يه قزويني يه...

به نام علامه دهخدا؛

از لحاظ اخلاقي بسيار منحصر بفرد بود و ديوان پارسي بسيار خوبي براي ما بر جا نهاد.

يه روز ما همه با هم بوديم...، ترك و رشتي و لر و اصفهاني
تا اينكه يه عده رمز دوستي ما رو كشف كردند و قفل دوستي ما رو شكستند...؛

حالا ديگه ما براي هم جوك مي‌سازيم، به همديگه مي‌خنديم!!!

و اينجوري شاديم

اين از فرهنگ ايراني به دور است. آخه اين نسل جديد نسل قابل اطمينان و متفاوتي هستند.پس با همديگه بخنديم نه به همديگه آنقدر اين مطلب را بفرستيم و بخوانيم تا عادت‌هاي قجري در خنديدن به هموطن(آنكه در ديده ما جا دارد) در ما بميرد و با هم يكي باشيم مثل هميشه، مثل زمان‌هاي سختي و مثل زمان‌هاي جشن و افتخار