نخواب ای حسرت سفره گل گندم
نباش تو دالون قصه سردرگم
نخواب رو بالش پرهای پروانه
که فریاد تورو کم دارن این مردم

لالالالا دیگه بسه گل لاله
بهار سرخ امسال مثل هرساله
هنوزم تیروترکش قلب و میشناسه
هنوزم شب زیر سرب و چکمه میناله

نخواب آروم گل بی خارو بی کینه
نمی بینی نشسته گوله تو سینه؟
آخه بارون که نیس،رگبار باروته
سزای عاشقای خوب ما اینه؟؟؟

نترس از گوله ی دشمن گل لادن
که پوست شیره پوست سرزمین من
اجاق گرم سرمای شب سنگر
دلیل تا سپیده رفتن و رفتن

نخواب آروم گل بادوم ناباور
گل دلنازک خسته، گل پرپر
نگو باد ولایت پرپرت کرده
دلاور قدکشیدن رو بگیر از سر

دوباره قد بکش تا اوج فواره
نگو این ابر بی بارون نمی ذاره
مث یار دلاور نشکن از دشمن
ببین سر میشکنه تا وقتی سرداره

نذاشتن همصدایی رو بلد باشیم
نذاشتن حتی با همدیگه بد باشیم
کتابای سفیدو دوره می کردیم
که فکر شبکلاهی از نمد باشیم

نگو رفت تا هزار آفتاب هزار مهتاب
نگو کو تا دوباره بپریم از خواب
بخون با من نترس از گوله ی دشمن
بیا بیرون بیا بیرون از این مرداب


نگو تقوای ما تسلیم و ایثاره

نگو تقدیر ما صد تا گره داره
به پیغام کلاغای سیا شک کن
که شب جز تیرگی چیزی نمی آره

نخواب وقتی که هم بغضت به زنجیره
نخواب وقتی که خون از شب سرازیره
بخون وقتی که خوندن معصیت داره
بخون با من، بیا با من ،نگو دیره

سکوت شیشه های شب غمی داره
ولی خشم تو مشت محکمی داره
عزیز جمعه های عشق و آزادی

کلاغ پربازی با تو عالمی داره