امشب در کجای سطرها پنهان شده­ای که انگشتانم شبیه اسم تو می­شوند و پای بر کجای رویای شبانه­ام گذاشته­ای که از گرمای بسترم جوانه می­روید؟ هر کجای این خلقت که ایستاده باشی، سنجاق سینه­ات که می­افتد، سنجاقکی می­میرد و عطر پیراهنت که در علفزار می­پیچد، اسب­ها در سینه­ام می­دوند. امشب و شاید امشبی دیگر بر تکه کاغذی نوشته­ام آرزویم را و به آبی دریا خواهم سپرد. آخر کسی نمی­داند... همه رودهای این جهان از سینه من می­گذرند.

فردا یک راز است نگـــــــرانش نباش دیروز یک خاطره بود ، حســــرتش را نخور و اما امروز یک هدیه است قـــــدرش را بدان نمیتوان برگشت و آغاز خوبی داشتـــــ . . . میتوان آغاز کرد و پایان خوبی داشتـــــــــــــــــــ

یادم باشد که زیبایی های کوچک را دوست بدارم حتی اگر در میان زشتی های بزرگ باشند یادم باشد که دیگران را دوست بدارم آن گونه که هستند ، نه آن گونه که می خواهم باشند یادم باشد که هرگز خود را از دریچه نگاه دیگران ننگرم که من اگر خود با خویشتن آشتی نکنم هیچ شخصی نمی تواند مرا با خود آشتی دهد یادم باشد که خودم با خودم مهربان باشم چرا که شخصی که با خود مهربان نیست نمی تواند با دیگران مهربان باش

آسمان دلمان که ابری شد فراموش نکنیم... خدا همین نزدیکی هاست...

جایی بالاتر از وارونگیِ هوا هوایمان را دارد... کافیست آرام صدایش

کنیم... چشمهایمان را ببندیم و با گوشهای تیز... به صدای آمدنش گوش

کنیم...!!!

به تماشا سوگند و به آغاز کلام

و به پرواز کبوتر از ذهن واژه‌ای در قفس است

حرف‌هایم مثل یک‌تکه چمن، روشن بود

من به آنان گفتم: آفتابی لب درگاه شماست

که اگر در بگشایید به رفتار شما می‌تابد و به آنان گفتم:

سنگ، آرایش کوهستان نیست

همچنانی که فلز، زیوری نیست به اندام کلنگ

در کف دست زمین، گوهر ناپیدایی‌ست

که رسولان، همه از تابش آن خیره شدند

پی گوهر باشید لحظه‌ها را به چراگاه رسالت ببرید

و من آنان را به صدای قدم پیک، بشارت دادم