فـقـط می خندی تا دیگران ، غم آشیانه کرده در چشمانت را نـبـیـنـنـد !

وقتی دلت خسته شــد ، دیگر حتی اشکهای شبانه هـم آرامت نمی کنند ...

فـقـط گریه می کنی چون به گریه کردن عادت کرده ای !

وقتی دلت خسته شــد ، دیگر هیچ چیز آرامت نمی کند به جز دل بریدن و رفتن ...

می خواهی بروی ؟! پس بی بهانه برو ! بیدار نکن خاطره های خواب آلوده را ...

صدایت همان صدا ، نگاهت نـاتـنی و دستهایت سرد است ، و من می دانم :

محبت ساختگیـت ،عشق دروغینت و چشمان پر فریبت ، آخر روزی گرفتارت خواهند ساخت ...

هرگز گمان مکن که : به سان راهها بر گامهایت پهن می شوم ،

و التماست میکنم که برگردی تا چشمانم را سایبان شوی !

نمی گویم تو کوه سرفرازی ، نمی گویم درمانم در دستان توست ،

نمی گویم که چشمانم بعد از تو هرگز عاشق نخواهند شد !

نمی گویم که قلبم به تو محتاج است ،

نمی گویم که بی تو زندگی سراب است ،

که نفسهایم بی تو به شماره خواهند افتاد ...

نه محبت پول خردیـست در دستان تو ،

و نه من گدایی هستـم دست گشوده فرا روی تو !

نه ، نه عزیزم ، این ممکن نیست ! چون وقارم همانند قلبم شکستـنی نیست ...

می خواهی بروی ؟ این راه ، این هم تو ! ولی حالا که می روی ،

بدان : هر گاه خواستی برگردی ، بسترت بالشی خاردار خواهد بود ،

و پیشوازت چشمانیست که دیگر هیچگاه گرمای نگاهشان را حس نخواهی کرد ...

می خواهی بروی ؟ پس نه حرفی بزن و نه چیزی بگو ، دیگر حتی نگاهـم هم نکن !

نیست شو چون غریبه ها در مه و دود ...

دلبستـه چه چیزی بودی ، که نـتوانستی بگویی ؟!

و اکنون در پی دیدن هزاران عیب منی !

می خواهی بروی ، بی بهانه برو ...

نه نیاز به دعایت دارم ، و نه انتظار نگاهی به وداع ...

کمی شراب، التهاب دل را فرو می نشاند ،

و تاریکی شب آن را می پوشاند .

من اینک رها شده ام ، با زندگی آسوده ...

خوابی سنگین خواهم کرد ! تا سپیده دمان با بانگ خود ،

شادی را برایم به ارمغان آورد ...

جدایی از تو هدیه ایـسـت، و فراموشی تو نعمتی !

اما عزیز من ،

آیا کس دیگر صلیبی را که من بر زمین نـهـادم، بر دوش خواهد کشـیــد ...؟