گوش کن
سکوت مرا که از ترانه ی باران
از حضور یک طوفان
از تو
از حقیقت یک عشق
لبریز است
و فریاد مرا
که جز برای برگهای فرو ریخته از پاییز
برای هیچ کس
شنیدنی نیست