پشت پنجره ام را كوبيد
گفتم كه هستي ؟
گفت : آفتاب
بي اعتنا طناب را آماده كردم
پشت پنجره ام را كوبيد
گفتم كه هستي ؟
گفت : ماه
بي اعتنا طناب را آماده كردم
پشت پنجره ام را كوبيدند
گفتم كه هستيد ؟
گفتند همه ي ستارگان دنيا
بي اعتنا طناب را آماده كردم
پشت پنجره ام را كوبيد
گفتم كه هستي ؟
گفت : يك پرنده آزادي
من پنجره را با اشتياق باز كردم  

زندگی را باید احساس کرد

و باید زیبا زیست

به تولد فکرنمیکنم چون دست خودم نبوده به مرگ هم فکرنمیکنم چون نمیدونم چه وقت میرسه به تنها چیزی که فکر میکنم زندگی ودرست زیستنه

سلام این سلام رو هیچ وقت کنار نمیذارم چون ... بگذریم واما تغیر  حس شورش درونی آدمها برای فرار از پوچی برای فرار از زندگی تنزل یافته

سوال من اینه فرار از پوچیبه کدام سمت صرفا چیز دیگر ویا بنیانی  و طرحی دیگر انداختن

به نظرم آدمهایی که یه جورایی نهلیسم در درونشون رسوخ کرده به این متن میرسند والا آدمی که آدرس رو درست رفته هیچ وقت از خود آدرس سوال نمیکنه آیا درست هستی یا نه؟

کسی که آدرس رو اشتباهی رفته اولین چیزی ککه میگه اینه آدرس درست نیستشاید اگه آدم منصفی باشه زیر لب بگه من اشتباه رفتم آدرس درسته

mamnin babate matni ke baes shod fekrhaei ke bazi vaghta be zehnam hojom miare divanegi v farar az zendegi nist balke rohe zendegist ke bazi vaghta mesle asbe sarkesh ram nashodei 4 nal toye masir zendegim.......