پدرم

 درد دل با پدران پیر" کارگر" سلام پدر جان می دانم خوب نیستی اما باز چشمان مهربانت را از تمنایم دریغ نمی کنی هر گاه که نگاهت میکنم بغض گلویم را می فشارد چه پیر شده ای موهایت،چهره ات ،جوانیت،همه یشان شکسته شده اند دستانت،دستانت چه پینه ای بسته،میدانم خود را شکسته ای تا ما زجر نکشیم اما،زجرم میدهد دستانت،زجرکشیدنهایت، بی عدالتی های که در حقت میشود، ظلم های که به تو وامثال تو می شود می دانم همیشه با ۸و ۹ خود ساخته ای کمرت زیر فشار شکسته،اما غرورت نشکسته من دست پینه بسته ات را می پرستم،دستانی که شاید عدالت خدا را زیر سوال ببرد چشمانت،چشمانت غم سالها دارد ،درد ها کشیده،رنج ها دیده ...چشمانت دیگر کم سو شده شب عید نزدیک است ،می خندی،می دانم،می دانم به اجبار است می دانم رمقی برای خندین نداری در دلت به کارهای که با ۴۷۸۱۲۵ نمی توانی انجام دهی می اندیشی می دانم سخت است اما تو،مرد سختی ها هستی این را دستانت می گوید می ترسم، می ترسم روزی دیگر توان به دوش کشیدن سختی هارا نداشته باشی در عجبم از کسانی که مزدهای میلیونی میگیرند و تجارتهای میلیاردی دارن اما، اما برای ۲ یا۳ ریال دستمزدت چانه میزنند می دانم خودت به عدالت خدا شکی نداری اما این عدالت برایم جای سوال دارد خداوندا کفر نمی گویم خدایا کفرنمی‌گویم، پریشانم، چه می‌خواهی‌ تو ازجانم؟! مرا بی ‌آنکه خودخواهم اسیر زندگی‌کردی. خداوندا! اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی لباس فقر پوشی غرورت را برای ‌تکه نانی ‌به زیر پای‌نامردان بیاندازی‌ و شب آهسته و خسته تهی‌ دست و زبان بسته به سوی ‌خانه بازآیی زمین و آسمان راکفر می‌گویی نمی‌گویی؟! خداوندا! اگر در روز گرماخیز تابستان تنت بر سایه‌ی‌دیوار بگشایی لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌قیر اندود بگذاری و قدری آن طرف‌تر عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌ و اعصابت برای‌سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سودر روان باشد زمین و آسمان راکفر می‌گویی نمی‌گویی؟! خداوندا! اگر روزی‌ بشر گردی‌ ز حال بندگانت باخبر گردی‌ پشیمان می‌شوی‌ ازقصه خلقت، از این بودن، از این بدعت. خداوندا تو مسئولی. خداوندا تو می‌دانی‌که انسان بودن وماندن در این دنیاچه دشوار است، چه رنجی ‌می‌کشدآنکس که انسان است و از احساس سرشاراست