ديباچه

بيش از نيم قرن است كه در سراسر جهان مردم در سراسر جهان سينما مي روند و جادوي مرموز تصاوير زنده اي كه در تالارهاي تاريك روي پرده پديدار مي شود، آنها را مسحور مي كند. مي روند تفريح كنند، لذن ببرند، كمانند وقتي كه كتاب مي خوانند يا به موسيقي گوش مي دهند. ولي درباره موسيقي و كتاب، به عنوان هنر بحث مي شود حال آنكه سينما را فقط سينما مي دانند. اصولاً شرايط و اوضاع سهل و ساده ي ديدن فيلم، سينما را امري سرسري جلوه مي دهد. چنان سرگرم كننده و چنان عادي است كه نميتوان آن را هنر دانست و بنابراين اگر سينما ريشه دوانده است به سبب شاهكارهاي هنري اش نيست بلكه طرز نقل داستان و نمايش زندگي در سينما هم دل تماشاگر و هم تخيل او را برمي انگيزد. و اين علاقه ي استوار همه ي تماشاگران به سينما به عنوان سينما است كه انگيزه اصلي كارگردانان ، تهيه كنندگان و مخترعين بوده است و سبب شده كه اينها فيلم سينما را از صورت خام و لرزان نخستين به كمال فني و قدرت عاطفي امروزي اش برسانند. و در طي اين همه سال آزمايش و خطا و ساختن فيلمهاي پر منفعت و پر ضرر، دستگاه نو ظهور سال 1895 رفته رفته به هنر قرن بيستم تبديل شده است.