هیج وقت دکتر ها نفهمیدند که چرا جسیکا در لحظه تولد دست نداشت. خودش هم نمیداند
اما زندگی کردنش، آنهم بدون دست برای ما آدم ها حاوی پیامی است که میشنویم ...





او از همان لحظه اول بدون دست پا به دنیای ما گذاشت




بدون دست هم میتوان رشد کرد و بزرگ شد




میتوان سخت ترین کارها را انجام داد حتی آنهایی که به نظر غیر ممکن می آیند




بدون دست هم میتوان زیبایی را تجربه كرد. و به زیبایی جنگیدن با زندگی و نقص های آشكار آن




برای پرواز کردن دست ها کار ساز نیست. برای پرواز بال میخواهی و جسیکا بالهایش در اراده اش است





زندگی و روزمرگی همچنان ادامه دارد پس چرا مبارزه نکنی؟






كارها و علاقه مندیهای دیگر را نیز نمی توان به فراموشی سپرد




بدون دست هم میتوان پرواز کرد اما من که دست دارم چی؟ آیا من هم اراده آهنین و روح پرواز را دارم؟





او هم میتواند در برابر ناملایمات دنیا از خودش دفاع کند




برای آنان که در امتحان شهری بارها رد شدند تا گواهینامه گرفتند جسیکا حرف دارد که در این عکس میتوان شنید





شاید بتوان اینگونه هم نامه های عاشقانه نوشت






شاید بتوان با دست هایی که اصلا وجود ندارد دیگران را در آغوش گرفت و برایشان از راز های سر به مهر
تقدیر های تغییر ناپذیر سخن گفت. آری میتوان بدون دست هم دیگران را در آغوش گرفت.








وقت آن است که باور کنیم یک معلول هم میتواند در مسابقه دو صد متر المپیک مــدال طلا را به گردن بیاویزد وقت آن است که چشم ها را باز کنیم و با جرات به مبارزه با دنیا برخیزیم. عکسهای جسیکا با ما سخن میگوید که به پاس تمام لحظات عمر می توان به زندگی لبخند زد و با ایجاد حس اعتماد بنفس به راز خواستن و توانستن، پی برد! آیا ما هم میخواهیم؟ و میتوانیم؟