فرزند آدم و حوا

بنی آدم اعضای یک پیکرند. نه زن به تنهایی و نه مرد به تنهایی. بلکه هر دو با هم است که به کمال می رسند. امر حیاتی در مسائل حقوقی، مساله زن و مرد نیست. بلکه ما همگی اعضای یک پیکریم که هرگز نباید بر علیه همدیگر کینه و انتقام و نیرنگ و دورویی داشته باشیم. زن و مرد ندارد. همه انسانیم و باید در کنار هم با رفق و مدارا و انسان دوستی زندگی کنیم و هر یک از زن و مرد در کنار هم به مسکنت و کمال و آرامش و تکمیل همدیگر برسیم. اگر هم جز این باشد، عمری باید بگویم زنها چنینند و مردها چنانند. تساوی در انسانیت مهم است. به جای این مباحث باید در تکنولوژی و علم و دانش سرآمد شد. طرح مساله زن و مرد و دامن زدن به اختلافات، حل معضل نیست. گیریم که در مقاطعی قشری بر علیه قشری اقداماتی غیر انسانی کرده است، آیا این منطقی است که کل آن قشر را به یک چوب بزنیم. نوشته های ما هم باید در رد ظلم باشد. چه ظلم زن به مرد و چه برعکس. کسی که ظالم است و ستم می کند، هدفش ظلم به قشر خاصی نیست. مثلا اگر مردی ظالم باشد هم به مردان ظلم می کند و هم به زنان. کم شده که مردی ظالم باشد و فقط به زنان ظلم کند، یا بالعکس. نفس ظلم و تجاوز و تعدی بد است. نفس قتل و کینه و نیرنگ و دورغ و حیله بد است. اینها باید معضل شناخته شود. همه ی اینها هم حاصل نگرش های فردی است. اگر نگرش ما، منطقی و درست و عاقلانه و مدبرانه و دوراندیشانه باشد، قطعا به صواب تر از این حرفها می اندیشیم و بچه گانه مقاله نمی نویسیم. هر چیزی راهی دارد. ریشه دزدی فقر است. فقر را بزداییم. ریشه زنا، سختگیری در ازدواج است. در ازدواج ها سختگیری نکنیم. ریشه عقده ای شدن، مورد ظلم و حقارت واقع شدن است. همدیگر را مورد ستم و تحقیر و استهزاء قرار ندهیم. خلاصه هر گره ای به راهی منطقی و عاقلانه باز می شود. گره ای را که با دست باز می شود با دندان باز نمی کنند. لقمه را نباید دور سر گردانید. عشق را و عاطفه را و مهربانی را باید ترویج داد. امداد و کمک های انسان دوستانه و بشر دوستانه و نوع دوستی را باید گسترش داد. بقیه مسائل خود به خود حل می شود.