بر باد رفته

هموطن عزیز: سلام. رساله شریفه ی جنابعالی به دستم رسید. اولا که مفتخر شدم از این که مرا لایق نامه نگاری دانستی. و ثانیا دیدم در این نامه نکاتی فیه ما فیه است که بعد از استخاره به کلام وحی، لازم دیدم به جوابی چند شما را مجاب کنم. گفته بودید که تاریخ ما بر باد رفت. من به شما می گویم که از کجا به چنین نتیجه ای رسیده اید؟ چرا تاریخ ما بر باد رفت؟ مگر چه اتفاق مهمی افتاده که شما به چنین مهمی رسیده اید؟ کی گفته که هستی و فرهنگ ما بر باد رفت؟ فرهنگ و تمدن اگر فرهنگ و تمدن واقعی باشد که بر باد رفتنی نیست. همیشه هست. چه چیزی برخاک رفت؟ آیا جز این است که هر کس می میرید بالاخره بر خاک می رود؟ کاوه و آرش و سایر بزرگان و شخصیت های ملی همه عزیزند و مقدس. من و هیچ کس دیگر حق ندارد به آنها بی حرمتی کند. اصل و اساس یک انسان پیشرفته و متمدن این است که به چنین افرادی که اوتاد روزگار خویش و مایه عبرت اکنون ما هستند، بی احترامی نمی کند. این قابل تحسین است که شما برای آنها احترام قائلید. پهلوانی کورش و امثال ایشان را به روی چشم می گذاریم. هیچ کس نمی تواند به اراجیفی آنها را از تاریخ روشن تمدن ایران و ایرانی، به در کند. گفته اند که یک زمانی عربها حمله کرده اند و جنایت ها کرده اند و همه به نام دین بوده است. من به شما می گویم که عربها، یا به قول آنهایی که ادای کسانی را که فارسی را پاس می دارند، تازیان، غلط کرده اند که به ایران و سایر ممالک به نام دین حمله کرده و جنایت کرده اند. این بی صفتی آنها برای همیشه در تاریخ مانده و لکه ی ننگی است برای اوتاد و رئیس و رئسایشان. این که بر هر تاریخدان قابلی پوشیده نیست. لکن آن همه خوبی برای ایرانی و ایرانی جماعت نه بدان معناست که در ایران و ایرانی جماعت، آدم بد نیست. اتفاقا آدم بد هم، هم بوده و هم هست و هم متاسفانه خواهد بود. همچنین آن همه رذالت و خباثت که عرب جاهلی انجام داده و یا تازیان به نام اسلام به آن پرداخته اند، باعث نمی شود که بگوییم کل عربها زشت و پلید و خبیث و دارای رفتاری ناشایستند. نباید همه را به یک چوب زد. به ما گفته اند که در عرب عباس و محمد و علی و فاطمه و زینب و حسن و حسین بوده اند که فخر عرب بوده و انسانهای خوبی بوده اند. تاریخ یعنی تاریک. اگر راست گفته اند و چنین انسانهایی بوده اند و این اوصاف را داشته اند که فبها المراد. اما اگر راست نگفته اند و باز تاریکی تاریخ و ابهام مبهات روزگاران گذشته در میان است، همین ایراد ممکن است برای تاریخ گفته شده از صاحب منصبان و بزرگان ایرانی نیز باشد. چطور است که تاریخ ما همه روش و تاریخ عرب و اروپا و غرب، همه تاریک است. اگر تاریخ روشن است برای همه روشن و اگر تاریک است برای همه تاریک است. قدری هم باید حس ناسیونالیستی را کنار بگذاریم. این تفکر ما را به هیتلر و نازیسم می کشاند. او نیز چنین اراجیفی را به هم می بافت. در پرتو قلدر و چماق به دست و قداره و افراطیی چون هیتلر بود که یهود مظلوم نمایی کرد و دنیا را گرفت. سنگی را که دیوانه ای به چاه بیاندازد، هزار عاقل هم نمی توانند در بیاورند. بهتر است افکار و عقاید خود را منطبق بر سیره و روشی نورانی و الهی داشته باشیم. نه هر روش و منطقی که گوشه ای از عقل ما پسند کرد، او همان راه درست و حساب شده و سنجیده است. به اکثریت هم باید نگاه کرد. مگر عباس و علی و حسن و حسین چه ظلمی به ما که در زماننا هذا هستیم رسانیده اند؟ پس علت دشمنی با آنها چیست؟ اگر تاریخ نویسان در حق کاوه و آرش و کورش خیانت کرده اند و دیگرانی را در آن آورده اند، این تقصیر تاریخ نویسان است و نه نقصیر علی و اولادش. آگاه باشیم که وساوس و کیدهای نفسانی و شیطانی ما را فرا نگیرد. عیسی مسیح به این دشمنی دستور داده است؟ زرتشت چنین جبهه گیریی را دیکته کرده است؟ بد نیست رفاقت و صمیمیت مسیح و زرتشت و موسی و همه ی اولیای عظام با محمد و آل محمد را دقت کنیم. چرا ما برای خودمان دینی تازه می سازیم و به نام آنها تمام می کنیم. لااقل بگوییم دینی من در آوردی ساخته ایم و از آن خودمان است و منتسب به هیچ اوتادی نیست. این صادقانه و انسانی است. نباید افراد را اغفال کنیم. نباید مسائل سیاسی را با مسائل دینی قاطی کنیم. گیریم که سیاست مداران و حاکمان از دین و دینداری بویی نبرده باشند و همه را هم به نام دین تمام کنند. نباید بگذاریم الناس علی دین ملوکهم در مورد ما صدق کند. این برای الناس یعنی مردم عادی و معمولی است. سعی کنیم خواص باشیم. عباد الرحمان باشیم. بندگان خوب و خاص و انتخاب شده خدا باشیم. با این نگرش تافته ای جدا بافته خواهیم شد. به مسئولینی که حق را به ناحق مخلوط می کنند ننگرید. والله این مردم خس و خاشاک نیستند. این مردم عزت دارند. سربلندی دارند. پیشینه دارند. بیاییم بهتر بیاندیشیم. یا حق