آفرینش

آفرینش
تاریک تار تار
تار تار
تاریک تا نهایت تاریکی
سمتور در تمامت تاریکی
 و تیک تاک تیک
نازک و باریک
تیک تیک
 کم کم و کم کم
 و تیک تاک درهم و مبهم
و تاک تاک مبهم و درهم
 تکرار تیک تاک
 دمادم
 و باز باز
 واژه شد آغاز
 آغاز گشت راز
و راز باز شد و باز راز شد
 وز اصطکاک واژه و تاریکی
 نوری نه نار شید
چونان جرقه ای نه جرقه
در
دوردست ذهن درخشید
 وز چنبر تنیده پر پیچ پیچ پیچ
هستی رهاند گوهر خود را ز بند هیچ
در قلب تیره تاریکان
 در مرکز عدم
نشانه غم آن نور
 نقش سرور بود
 و تیرگی و تاری و ظلمت
از نور دور بود
آن نور واژه بود
 تیک تاک واژه در تراکم و ترکیب می فزود
و سیطره ی تسلط خود را
 بر بود و بر نبود اعمال می نمود
آن نور بود توانستن
نشات گرفته بود ز دانستن
 شایستن از برای بودن و بایستن
 وز ملتقای ظلمت و بی داد
 وز بطن نیستی
هستی نور گوهر خود را بروز داد
 آن رسته آن رهیده بی مامن
آن روشنای
روشن نی نار نور بود
و نور هر چه را
 چونان که تیرگی تار تار را
 و تیک تاک درهم تکرار را
ناگفته باش بود
 آن سان که نار را
ناگفته باش بود
 و نار
با شعله های درهم پیچان
آتش فکنده در دل تاریکان
باری هنوز روز
 مکتوم مانده بود
 و
نار سایههای روشن خود را
 در تیرگی شوم به هر سو کشانده بود
 وز نار اخگری
گردنده گرد خویش
شعله پیچان شد
ناکرده نور نوز
اراده
 گردنده شعله شکل پذیرفته شخص شیطان شد
و شکر گفت بودن خود را
 وقف ستایش رحمان نبودن خود را
 و نار ز آفریده خود
نور
مشکور گشت و شاکر سبحان شد
ممنون ز خلق خود ز خالق منان شد
مشعوف شد ز خلقت خود خالق
 در کار خلق ئیل فراوان شد
 وز جبرییل و حضرت میکاییل
 چندان فرشتگان مقرب بیاقرید
تا ختمشان رسید به عزراییل
آنگه بهشت را
 جولانگه فریشتگان نکو نهاد
بنیاد برنهاد
بر مسند خدایی خود نور تکیه داد
 وز کار خلق لحظه ای آن لحظه آرمید
و لمحه ای لمید
 آنگه جهان و جمله جهان را بیافرید