شمازندگی را چگونه میبینید

دربیمارستانی دومرددریک اطاق بستری بودند،مردکنارپنجره به خاطر بیماری ریوی بعدازظهرهایک ساعت درتخت می نشست تا مایعات داخل ریه اش خارج شود،اما دومی باید طاق بازمیخوابید واجازه نشستن نداشت،آن دو،ساعت هادرمورد همس، خانواده هایشان،شغل؛تفریحات،وخاطرات دوران سربازی صحبت میکردند،بعدازظهرها،مرداول درتخت می نشست،روی خودرابه سمت پنجره برمیگرداندوهرآنچه راکه می دیدبرای دیگری توصیف میکرد،درآن حال ویبیماردوم چشمان خودرامی بست وتمام جزییات دنیای بیرون راپیش راپیش روی خودمجسم میکرد،اوبااین کارجان تازه ای میگرفت،چراکه دنیای بی روح وکسالت بار اوباتکاپووشورونشاط فضای بیرون پنجره رنگ زندگی میگرفت،پنجره مشرف به پارکی زیبابادریاچه ای آبی بودکه مرغابی هاوقوهادرآن شناوربودند کودکان،قایق های بادبانی خودرادرآب به حرکت درمی آورند،گل های زیبا ورنگارنگ وافق پهناوراز دوردست دیده می شد،دریک بعدازظهرگرم،مردکناپنجره ازرژه ای بزرگ درخیابان خبرداد،باوجوداینکه مرددوم صدایی نمشنید، بابستن چشمانش تمام صحنه راآنگونه که هم اطاقیش وصف میکرد،پیش رومجسم مینمود،روزها وهفته ها به همین صورت سپری شدیک روزصبح وقتی پرستاربه اطاق آمدباپیکربی جان مرد کنارپنجره،که باآرامش به خواب ابدی فرورفته بودروبروشد،پس ازآنکه پرستاران،جسدرابه خارج ازاطاق منتقل کردند،مرددوم درخواست کردتخت اورابه کنارپنجره منتقل کنند به محض اینکه کنارپنجره قرارگرفت باشوق فراوان به بیرون نگاه کرد،اماتنهاچیزی که دیددیواری بلندوسیمانی بودباتعجب به پرستارگفت:جلواین پنجره که دیواره!چرااومنظره بیرون راآنقدرزیباوصف میکرد؟پرستارگفت:اوکه نابینابود،اوحتی نمی توانست این دیوارسیمانی بلندراببیند،شایدفقط می خواسته تورابه زندگی امیدوارمکند،بالاترین لذت درزندگی این است که علیرغم مشکلات خودتان،سعی کنیددیگران راشادکنید،اگرمیخواهیدخودراثروتمنداحساس کنیدکافی است تمام نعمت هایتان را،که باپول نمیتوان خریدبشمارید،زمان حال یک هدیه است ،پس قدراین هدیه رابدانید

انسانهاسخنان شمارافراموش میکنند

انسانهاعمل شمارافراموش میکنند

اماآنها هیچگاه فراموش نمیکنندکه شماچه احساسی رابرایشان به وجودآوردید

به یادداشته باشید:زندگی شمارش نفس های مانیست،بلکه شمارش لحظاتی است که این نفس ها میسازند