قصد قربت در عزادارى
انسان بايد در تمام شوون خويش خدا را در نظر داشته باشد و اعمال خود را براى رضاي حق انجام بدهد و قصد قربت در اعمال داشته باشد حتي در عزاى سيدالشهداء
عالمى و حديثي را نميابيد كه جواز ريا را در عزاى انحضرت را صادر كرده باشند واين كسانى كه بيان جوار صادر ميكنند نميدانم بر كدام اصاص اين جواز را صادر نموده اند بلكه روايت است كه در روز قيامت به كسى كه ريا نموده است ندا ميشود كه اى مرايى برو جزاى عملت را از كسى دريافت كن كه بخاطر او انجام داده اى
قصد قربت يعنى قصد نزديكى به خداوند متعال البته منظور اين نيست كه خداوند داراة جسم است و ما به او نزديك مشويم به اين معنا كه او حايى است و ما به او نزديك ميشويم
بلكه معناى شريف نزديكى به خداى متعال اينستكه به او بيشتر سنخيت ميابييم و به اسماء او بيشتر متصف ميشوييم
مثلا يكى از اسماء او اسم شريف ستاريت است ببين هر قدر به اين اسم نزديكى يا بقيه ى اسماي او همانقدر به او نزديكى
سريعترين راه به اسماى او از طريق راه امام حسين است كه در روايات اين راه را سريعترين راه خوانده اند بسيار افرادى كه غرغ در لجنزارهاى عصيان بودند و با كمى توجه به انحضرت نجات يافته و توانسته اند يك شبه ره صد ساله بروند و نيز بسيار افراد كه در نور شناور بودند وليكن بى توجه بودنشان به اين مساله باعث شد سقوط و از مقامشان هبوط كنند
یکشنبه 26 بهمن 1387 - 2:19:24 PM