يکي مي‌گه از اين طرف برو، يکي مي‌گه از اون طرف. عقل مي‌گه؛ گوش نکن، اگه مطمئن هستي که انتخابت درسته، نترس، راست شکمت بگير برو جلو! علامت‌ها رو هم اگه پس و پيش نوشتي لابد براي خودت دليلي داري. لازم نيس که همه‌چي رو توضيح بدي!

يکي مي‌گه تند برو، يکي مي‌گه يواش. اما عقل مي‌گه؛ کاري نداشته باش که ديگرون تند مي‌رن يا يواش: رهرو آنست که آهسته و پيوسته رود.

يکي مي‌گه مطلب هرچي کوتاه‌تر باشه بهتره، يکي ديگه مي‌گه اگه منظور قيچي کردن مطلب براي جلب مشتريه، که نقض غرضه، از طرفي خودسانسوري کمک به افزايش آب به آسياب…، عقل مي‌گه؛ حرفتو بزن کوتاه و بلندش مهم نيس: تو بدم، بمير و بدم!

يکي توصيه مي‌کنه نوشته‌‌هات بهتره يکدست باشه، جد و طنز رو قاتي نکن، شعر هم ننويس بخصوص اين روزا! عقل مي‌گه؛ حرف حساب رو بايد زد، به هر زبوني مي‌خواد باشه، دلت تنگ شده؟ خب، حرفتو بزن تا واشه!: هيج ترتيبي و آدابي مجو، هرچه مي‌خواهد دل تنگت بگو.

يکي پيشنهاد مي‌‌کنه آهسته و با دليل و منطق حرف بزن، اون يکي مي‌گه بلند! عقل مي‌گه؛ اگه طرف اهل منطق و حرف حساب بود، آهسته، ولي وقتي مي‌بيني طرف اهل حرف حساب نيس داد بکش و همه رو خبر کن هرچند اثر آني نداشته باشه، تازه بعضي وقتا فرياد هم کمه!: گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله‌ي من، آنچه البته به جائي نرسد فرياد است.

اين مي‌گه اين‌جا بشين، اون مي‌گه اون‌جا. عقل مي‌گه: جائي بنشين که بر نخيزانندت. (يا جوري بنشين…)

اين يکي دستور مي‌ده، کم بخور، اون يکي فرمايش مي‌ده زياد! عقل مي‌گه: کم بخور همه‌شو بخور!…

يکي مي‌گه براي وبلاگت از زمينه‌ي تيره استفاده کن، اون يکي مي‌گه روشن، عقل مي‌گه؛ فرقي نداره، رنگ بايد با متن همخوني داشته باشه، سفيد و سياه و سبزش مهم نيس، اون که چند رنگه غم و غصه‌س، آدم بايد يه رنگ رو انتخاب کنه، رنگي که علامت رويش و پويش باشه ؛ که غم رو از دل بيرون کنه، مثلاً سبز! و از پشت شيشه‌ي بدبيني و غم که هفت رنگه به قضايا نگاه نکنه: گر نکوبي شيشه‌ي غم را به سنگ، هفت رنگش مي‌شود هفتاد رنگ.

خلاصه آدم توش مي‌مونه که حرف کي رو گوش کنه. عقل مي‌گه: تو هم آدمي، حالا اگه حق حياط نداري حق حيات که داري! خودت تصميم بگير، خودت انتخاب کن، پاي حرفت هم بايست. همين