تنهاتر از تمامی انسانها

منم آن تنها تر از تمامی انسانها " گفتی سفر تمامی تنم لرزید گویی که از بلندای یک کوه تا عمق دره ای مه آلود پرتاب شدم. گویی که زندگانی من در مسیر باد می ریخت مثل یک گل پژمرده بر خاک های سرد تباهی انگار زیر سختی یک آواز تسلسم می شدم به فراموشی. دیدم پرنده ها همه کوچیدند از آسمان سربی شهر و ابرها به وسعت دریاها از دیده ها یشان اشک سرد فشاندند. دیدم شب سیاه نمی کوچد از کوچه های شب زده و دلتنگ .برگی به روی شاخه نمی رست. عطر گلی به خانه نمی پیچید و باغ ها همه خشکیده اند . دیدم که راهها همه بیراه .دیدم که وعده ها همه بر بادست .............. دریافتم که هرگز .هرگز نمی توان بر ریسمان سست محبت امید بست دانستم که آه... بیهوده مانده ه ام و جز قصه درنگ شب بی پگاه نیست .اینک تو رفته ای و من اینجا نشسته ام تنها تر از تمامی انسانها با حسرتی به وسعت تنهایی گویم به خویش : آیا پرنده های سفر کرده روزی به آشیان خویش باز می رسند ..؟؟