زمان چه عجولانه فرار می کند

امروزهم من صدای گریه هایم را در سروده هایم شنیدم که میلاد باران را در کوچه ها جار می زد .در فرصتهای زندگی وقتی که دلم می گیرد چشمانم آبدار می شوند و من آتش در باران می ریزم.امروز هم همانند دیروز آیینه ام مرا شکسته تر از پیش مرور کرده استو اندیشه هایم هنگام رویشش چون گلهای اطلسی رنگ رنگ شده اند. کاغذهای سفیدی در نوشتن آرزوهایم لحظه هارا در باد ورق می زنند و دیوارها در انتظار نوشتن واژه ها و آخرین یادگاری هایم خمیازه می کشند. امروز هم همانند دیروز روزها از گاهنامه بودنم گریخته اندو برای دیدنت تا انتهای جاده می دوم و واژه ها تا بی نهایت داشته هایم پرسه می زنندو آرزوهایم پشت دروازه بهشت پرپر شدند. سایه های سوخته ام را در آفتاب نمی بینم با اینکه چشمان بازم بیداریم را مژه می زنند ولی مرا از ترساندن به ترسیدن وا می دارد بال کبوتران خدا چتر قطره های بارانند و امروز هم همانند دیروزنتوانستم اندوهم را وزن کنم و سهم سرانه ام را از زندگی بگیرم.فاصله ام تا ابدیت نزدیک است به اندازه یک بال زدن .و من می خواهم همیشه با تو باشم تا نه تو تنها بمانی ونه من .می خواهم واژه هایم را نثارت کنم تا نه من تنها بمانم نه واژه هایم............؟؟؟؟ برکه عشق غمگین تر از همیشه