سکوت
چه سکوت غم باری
تنها و سرگردان
چو پرنده ای که از آشیان دور افتاده
چو طفلی که دستش از مادر رها شده
و در هیاهوی شهر گم گشته
چه غم بزرگیست ،گاهی وقتها، تنهایی
و چه مونس ساکت و آرامی در روز های بی کسی
نفسها سنگین
دم و باز دم
همه آه
گویی هوا سنگین شده
پر شده از خفقان
ظلمت و تاریکی جهل همه جا
بیداد میکند
جهل ،ندانستن اینکه
ما انسانیم و....
باید بدانیم که نباید دلی را که برایمان میتپد را
بشکنیم
ندانستن اینکه :در برابر مهربان ،نامهربان نباشیم
ندانستن اینکه
دروغ و ریا و تزویر ما را از اصل خویش دور میسازد
انسانم .....آرزوست
سه شنبه 30 بهمن 1391 - 8:41:27 PM