از پیش من آهسته رفت

کسي نيست

برخيز که غير از تو مرا دادرسي نيست

گويي همه خوابند، کسي را به کسي نيست

آزادي و پرواز از آن خاک به اين خاک

جز رنج سفر از قفسي تا قفسي نيست

اين قافله از قافله سالار خراب است


اينجا خبر از پيش‌رو و باز پسي نيست

تا آينه رفتم که بگيرم خبر از خويش


ديدم که در آن آينه هم جز تو کسي نيست

......................................................................

آهسته رفت ! ! !

گفت دوستت دارم و آهسته رفت
گفت عشقم بودي و آهسته رفت

عمر من بودي چه کردي با دلم

گفت عمرم بودي و آهسته رفت

شور تو باقي بماند در دلم

گفت هستم تا ابد ، آهسته رفت !

باورش سخت است که اين مهرآفرين

با همه دردم مرا تنها نمود  ، آهسته رفت

او که نامش ماندگار ، عشقش هزار ،

او که رويايش هميشه برقرار

با هــزارن آرمان و آرزو ،  آهسته رفت

زندگي بال و پرت را ميزنم !

زندگي روزي رگ خود ميزنم  !

زندگي از من چه ميخواهي بگو !!!

آنکه روزي داده  بودي  ، عاقبت آهسته رفت !

من که مهرم را به پايش ريختم

من صداقت ريختم

 من محبت ، من غرورم را به دار آويختم !

پس چه ميگويند ؟ که گر مهري کني مهرت دهند !

کو ؟  کو که گويد  ؟ از محبت خارها گل ميشوند ؟

او که روز زادنش  مجنون نبود

او به چشم ديگران مظنون نبود

همچو مجنوند هزارانش چو من

 تا به دست روزگار ، خل ميشوند !

 بر دلم زخمي زدي

 اي کاش خنجر مي زدي

اي کاش اين شعر مرا

يا نه ، افکار مرا يا که از سر تا به پا ، جان مرا

آري تو آتش ميزدي ! ! !

خواند اين شعر مرا سر در گريبانش سپرد

خم به ابرو و

تبسم بر لبش

از پيش من ،  آهسته رفت ! ! !