درباره سینمای عامه پسند و قهرمان های پوشالی ان

سینمای عامه پسند به مفهوم امروزی اش در چند سال اخیر معنا یافته و الا هر هنرمندی ترجیح میدهد اثرش مخاطبان بیشتری داشته باشد در واقع مورد توجه عامه مردم قرار گرفتن خواسته هر هنرمندی است در واقع اگر این سینما ی عامه پسند را گونه ایی از سینما در نظر بگیریم که در مقیاس با سینمای نخبه گرا تعریف میشوند این سینما سینمایست که مخاطب بیشتری دارد  اما این تعریف چندان ارتباطی با سینمای ایران ندارد

در اغلب جاهای دنیا سینما یک ساز و کار مشخص دارد و به شیوه ایی سرمایه گذاری میشوند که بازدهی داشته باشند مثلا ایوان مک گرگور برای حضور در سری فیلم های مرد عنکبوتی دستمزد چند میلیون دلاری میگیرد و برای حضور در فیلمی از پیتر گیر ناوی (فیلم ساز متفاوت انگلیسی) دستمزد چند هزار پوندی میگیرد

ماجرا اما در سینمای ایران پیچیده است هر کس بتواند سوپر استارهای بیشتری در فیلمش بچپاند و این ستاره ها  دلقک بازیهای بیشتری در اورند و همچنین از تعدادی سینما یکی دو دانگی خریداری کنند شانس بیشتری برای فروش دارد و مهم تر از همه اینها مساله پخش تیزر تلویزیونی است و چنین امکانی برای تمام فیلم سازان مهیا نیست عملا هم سینمای مستقل یعنی پشم

به عبارت دیگر در ایران این ساز و کار درونی سینما نیست که یک فیلم را بفروش میکند و  میزان فروش فیلم ها چندان با خواسته مخاطب بالا و پایین نمیشود

القصه سینمای عامه پسند سینمایست که خود مردم در انتخاب ان نوع سینما مهم ترین نقش را داشته باشند موضوعی که در سینمای ایران منتفی است فیلم هایی مثل اخراجی ها  افراطی ها  شیر و عسل و... بیشتر محفلی برای مزه پرانی و دلقک بازی و ژانگولر بازی تعدادی بازیگر بی نمک است و نمیتوان فروش این فیلم ها را که در رقابتی سالم اتفاق نیفتاده به پای محبوبیت و مقبولیت انها گذاشت