به همین راحتی

به همین راحتی

دیروز یه کاری داشتم رفتم معاون کلانتر را ببینم؛ همونی که میگن پشت ستاره حلبیش قلبی از طلا داره. گفتن باید منشی اداره را ببینی و وقت بگیری، رفتم سراغ منشی، گفتم: میخوام یه وقت ملاقات بگیرم! گفت: با کی! گفتم: با جناب معاون کلانتر! گفت: وا! مگه به این راحتیه؟! اول باید بری سراغ قائم مقام دوم اگه ایشون صلاح دونستن میری ملاقات قائم مقام اول بعداگه ایشون اجازه دادن شاید یه وقت ملاقات برای معاون بهت بدن. گفتم: ببخشید! اگه بخوم با خود کلانتر ملاقات کنم باید چیکار کنم؟ گفت: اونکه دیگه پروسه خاص خودش را داره. خلاصه بعد از کلی چک و چونه زدن یه وقت برای ملاقات با قائم مقام دوم بما دادن. فکرمیکنین چی شد؟  خب معلومه، ایشون بعد از شنیدن عرائض بنده صلاح ندیدن من  این پروسه عظیم را جلوتر برم و به ملاقات قائم مقام اول نائل بشم. البته نه اینکه فکر کنین خودش کارم را حل کرد! نه  ... ایشون فقط صلاح ندیدن و کار همونجا متوقف شد.

خب دیگه ماهم دست از پا درازتر بعد از اینکه نصف روزمون هدر رفته بود،  خسته تن و شکسته دل اومدیم توی خیابون، یه دفعه صدای دلنشینی ،منو به خودش متوجه کرد. یه نفر مرا به ملاقات خودش دعوت میکرد! آره این صدای اذان از مسجد روبرو بود! صاحب مسجد منو به خونش دعوت کرد. با تن خسته روح خسته تر را کشان کشان بردم از راه پله های مسجد بالا . وارد مسجد شدم اینجا نه خبر از منشی بود و نه از قائم مقام اول و دوم  و ... اینجا خود صاحبخونه اومد به استقبالم. خلاصه  بعد از نماز مشکلم را بخودش گفتم.  از مسجد که اومدم بیرون دیدم خود کلانتر با خدم و حشم داره میره توی اداره،  دویدم جلوش و برگه ام را بهش نشون دادم. یه نگاهی انداخت و بدون اینکه حرفی بزنه خودکارش را از جیبش در آورد و امضا  کرد بعد هم با یه لبخند گفت: موفق باشی جوون!

قربون معرفتت آق خدا! با اینکه کلانتر کل عالمی اما کوچیکترین بنده ات ام باهات کار داشته باشه و بخواد به دیدنت بیاد خودت در را بروش باز میکنی.

بدون هیچ دربون و حاجب و منشی و معاون...