من مقصر نیستم

حسابی اعصابم خرد شده بود و کلافه بودم

به زمین و زمون بد و بیراه میگفتم.

رفیقم که همراهم بود گفت: خب تقصیر خودته. گفتم هرگز! من تقصیری ندارم. گفت پس تقصیر کیه؟! گفتم چه میدونم. شاید تقصیر خداست که ما را همینطور تو این دنیای وانفسا به حال خودمون رها کرده. یه نگاهی ام نمی کنه ببینه ما زنده ایم یا مرده.

گفت خب به خدا چیکار داره؟ گفتم نمیدونم. شایدم تقصیره پدر مادرمه اصلا اونا  واسه چی منو   به  دنیا آوردن؟! چرا منا خوب تربیت نکردن که اینطوری باشم؟

گفت حالا بعد از سی و اندی سال اونا را تقصیر کار میدونی؟! واقعا که!

گفتم شایدم تقصیر زمونس یا چی میدونم، دولت و این ملت و این آب و این خاک و خلاصه هر چیزی...یا هر کسی......

گفت: هر چیزی یا هر کسی جز خودت .آره!

محکم و با عصبانیت گفتم: آره! هر کسی و هر چیزی جز خودم.

نمی خواستم بپذیرم که خودم تقصیر کارم. اما ته دلم وجدان بیچارم بهم میگفت: حالا یه کمش که تقصیر خودته ؟! مثلا پنجاه درصد! گفتم پنجاه درصد!!! گفت خب سی درصد! گفتم: سی درصد!!! گفت بابا پنج درصدش!گفتم پنج درصد!!! گفت یعنی یه درصد هم تقصیر خودت نیس؟! به وجدانم گفتم ساکت شو  و الا  یه مشت خرجت میکنم . من تقصیر کار نیستم حتی یک درصد!

باور کنید این باور خیلی از ما خودشیفته هاس

?زمین و زمون مقصرند الا من!?