زن و اژدها

شنیدم که روزی حکیم سخن... کلافه شد از دست ایراد زن خروشید بر او به بانگ رسا... چنین گفت آن عاقل و پارسا «زن و اژدها ، هر دو در خــــــاک به... زمین پاک زین هــــــر دو ناپاک به » از او قهر شد همسر نیک روی... نیامد دوروز و دوشب نزد شوی زهجران او سخت آشفته شد... ونادم از آن چیز که گفته شد دلش کرد میل همان اژدها... چنین گفت با خود که قاسم چرا-نسنجیده میل سخن کرده ای؟... خودت را کنف پیش زن کرده ای؟ دوشب بعد فردوسی پاکزاد... که رحمت به شیری که نوشید باد به نزدیک زن رفت و منّت کشید... ولی قبل از آن کادویی هم خرید به زن گفت هنگام صلح وصفاست... زمان فراموشی کینه هاست ولش کن حدیث زن واژدها... تو را دوست دارم ببخشا مرا ولی شرمسارم که آخر چرا؟... برابر نمودم زن و اژدها یقیناً که بیچارۀ اژدها... شده خشمناک از چنین ادعا که صد پله زن بدتر از اژدهاست.... و موجود پر رمز و راز خداست والبته منظورم از اژدها.... پلاستیکی اش بود جان شما خروشید زن همچو یک اژدها....که قاسم سزایت فقط با خدا کنم بار دیگر دلت را کباب.... روم خانۀ مادرم با شتاب  به« جاوید» هم گفت زیپت بکش.... ندارد به تو ربط این کشمکش زن و شوهر هروقت که جَر کنند ....فقط ابلهان جمله باور کنند از آن سوی قاسم بگفتا به من .... مرا در دو مصراع روی سخن زنان قرشمال دربار بود.... که اوضاع و احوالشان زار بود وگرنه که زن نعمت عالم است.... ودر خانه ده تای آن هم کم است