سال 1392 خورشیدی برابر با سال 7034 میترایی آریایی، 3750 زرتشتی و 2571 شاهنشاهی بر شما مبارک

درود به شما

سپاس از حضور همیشگی شما بانوی گرامی

تقدیم به شما

 ایمان یک شب تاریک است

 در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود

 در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود

بگذار ابر سرنوشت هرچه می خواهد ببارد ما چترمان خداست باران نباش تا با التماس به شیشه بکوبی که نگاهت کنند ابر باش که با التماس نگاهت کنند که بباری

قصه از حنجره ایست که گره خورده به بغض،

صحبت از خاطره ایست که نشسته لبه حوض،

یک طرف خاطره ها ،یک طرف پنجره ها ،

در همه آوازها حرف آخر زیباست!

آخرین حرف تو چیست که به آن تکیه کنم؟

حرف بیداری ماهی؛دریاست،

حرف من،

حرف من دیدن پرواز تو در فرداهاست ...

با درود

سالی پر از شادی

هزار خواهش و آیا
هزار پرسش و اما
هزار چون و هزاران چرای بی زیرا
هزار بود و نبود
هزار شاید و باید
هزار باد و مباد
هزار کار نکرده
هزار کاش و اگر
هزار بار نبرده
هزار پوک و مگر
هزار بار همیشه
هزار بار هنوز ...
مگر تو ای همه هرگز
مگر تو ای همه هیچ
مگر تو نقطه ی پایان
بر این هزار خط ناتمام بگذاری
مگر تو ای دم آخر
در این میانه تو
سنگ تمام بگذاری 

مبارک تر شب و خرمترین روز
به استقبالم آمد بخت پیروز
دهل زن گو دو نوبت زن بشارت
که دوشم قدر بود امروز نوروز
مهست یا ملک یا آدمیزاد
پری یا آفتاب عالم افروز
ندانستی که ضدان در کمینند
نکو کردی علارغم بدآموز
مرا با دوست ای دشمن وصال است
تو را گر دل نخواهد دیده بردوز
شبان دانم که از درد جدایی
نیاسودم ز فریاد جهان سوز
گر آن شب با وحشت نمی بود
نمی دانست سعدی قدر این روز