سال 1392 خورشیدی برابر با سال 7034 میترایی آریایی، 3750 زرتشتی و 2571 شاهنشاهی بر شما مبارک

درود به شما

سپاس از حضور همیشگی شما بانوی گرامی

تقدیم به شما

 Ø§ÛŒÙ…ان یک شب تاریک است

 Ø¯Ø± رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود

 Ø¯Ø± رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود

بگذار ابر سرنوشت هرچه می خواهد ببارد ما چترمان خداست باران نباش تا با التماس به شیشه بکوبی که نگاهت کنند ابر باش که با التماس نگاهت کنند که بباری

قصه از حنجره ایست که گره خورده به بغض،

صحبت از خاطره ایست که نشسته لبه حوض،

یک طرف خاطره ها ،یک طرف پنجره ها ،

در همه آوازها حرف آخر زیباست!

آخرین حرف تو چیست که به آن تکیه کنم؟

حرف بیداری ماهی؛دریاست،

حرف من،

حرف من دیدن پرواز تو در فرداهاست ...

با درود

سالی پر از شادی

هزار خواهش و آیا
هزار پرسش و اما
هزار چون و هزاران چرای بی زیرا
هزار بود و نبود
هزار شاید و باید
هزار باد و مباد
هزار کار نکرده
هزار کاش و اگر
هزار بار نبرده
هزار پوک و مگر
هزار بار همیشه
هزار بار هنوز ...
مگر تو ای همه هرگز
مگر تو ای همه هیچ
مگر تو نقطه ی پایان
بر این هزار خط ناتمام بگذاری
مگر تو ای دم آخر
در این میانه تو
سنگ تمام بگذاری 

مبارک تر شب و خرمترین روز
به استقبالم آمد بخت پیروز
دهل زن گو دو نوبت زن بشارت
که دوشم قدر بود امروز نوروز
مهست یا ملک یا آدمیزاد
پری یا آفتاب عالم افروز
ندانستی که ضدان در کمینند
نکو کردی علارغم بدآموز
مرا با دوست ای دشمن وصال است
تو را گر دل نخواهد دیده بردوز
شبان دانم که از درد جدایی
نیاسودم ز فریاد جهان سوز
گر آن شب با وحشت نمی بود
نمی دانست سعدی قدر این روز