وحالا میشکند...

وحالا می شکند �فرو می ریزد همیشه همین گونه بوده است او در خود می شکند آرام و بی صدا در خلوت و تنها ئی خود می گرید بی آنکه مهربانی دمی بیاید و گوش بر حرفهای مانده در دل تنهایش سپارد ... سهم او از زندگی و آدمهایش زیبائی ها و شادی هایش تنهائی بوده و بس ...! از چه رو اینگونه تنها و در خود مچاله است ؟حجم این تنهائی و وسعت این بی کسی تاوان کدام گناه نکرده اش است ؟ چه کسی او را محکوم به تاب آوردن این همه بی مهری کرده است ؟ گناهش چیست ؟ چه کسی جواب هوای ابری حوصله و چشمان بارانی اش را خواهد داد ؟ هی غریبه ؟! آری با توام با تو که تازه از گرد راه رسیده ای...! آنجا که تو بودی تنهائی اینچنین داشت؟ غربت زده وماتم گرفته ای که همه روزه و هر شب هوالی خوابهای آشفتهء شبانه اش شاپرکی خسته از بازی تلخ روزانه با درماندگی و بالی نیمه سوزبچرخدو پنهان از چشمان نا مهربان غیر باران تنهائی وماتم دل را در سکوت مطلق شب بی صدا بباراند وحتی فریاد بی کسی هایش را در دل از قفس سینه رها سازد هر آن بی صدا در خود بشکند فرو ریزد و ناله های دردناک شکستن هایش راحتی دیوارهای سرد و بی روح اتاقک کوچک تنهائی هایش نشنود ...! شمعی کنار بستر بی کسی هایش بی افروزد و غریبانه به رقص شعلهء بی قرارش بنگرد و او نیز بی صدا تر و آرام تر از او بسوزدو بگرید و بباراند و دم بر نیاورد ... هوای سنگین اتاق بر ریه های غبار ماتم گرفته اش سنگینی کند دستان بی رحم بغض راه گلویش را بر بندد و او همچنان آرام و بی صدا در خود بگرید سر به زیر افکند بغض آلود و سردر گم در خویشتن خویش بنگرد در پی نیمهءگم کردهء وجودی خود باشد و آخر سر خسته و در مانده وهمچون هر بار بی نصیب ازیافتن به گم کردگی خویش بازگردد و این است سرنوشت دل بی تاب وبی قرار تنهائی که تنها در پی اندکی محبت ذره ای عشق  برگ گلی دوست داشتن و قطره بارانی صداقت است هرروز بی صدا در خود بشکند آرام آرام در تنهائیش بگرید و زندگی اش اندک اندک مردن و ذره ذره تمام شدن باشد ... می بینی غریبه رو به تمام شدن است و تو تازه از گرد راه رسیده ای امروز اینقدر دیر آمده ای که چه شود حالا که فرصت او رو به اتمام است تو را با او چه کار است ؟ دیر آمده ای حتم خیال ماندن هم نداری تنها آمد ه ای خاطرات  غم گرفتهء سالیانی دور را زنده کنی و غبار سیاهی و گرد  بی کسی را بیش از پیش بر لحظه های ساکت و بارانی اش بپاشی و بعد آرام تر و بی صدا تر از پیش به راه خود روی و او را تنها تر از همیشه در این غریبستان رهایش سازی...!