عاشق شدن

عاشق  شدن

کسی که عاشق می شود و عشق برایش پیش می آید : این احساس قشنگ از جایی آغاز می شود که ما آن را بی قراری می نامیم و این احساس و مربوط می شود به این که طرف مقابل چطور به نظر برسد ,مثل شیوه حرف زدنش  , نگاه کردنش و . . . .

این آتشی است که در دل افکنده می شود احساسی که توصیفش برای همه در هر دوره  ای از زمان و مکان و سن سال شرایط و ویژه گی خاص خودش را به همراه دارد . و البته ناگفته نماند اگر این احساس برای اولین بار در درون ادمی شکل گرفته باشد . واینجاست که همه چیز برای احساس کردن و تجربه تازگی های خاص خودش را به همراه دارد بی قراری و شور اشتیاق سر خوش بودن و غرق در رویاهای زندگی مشترک با یار و معشوقه همه وهمه سراسر دنیای ادمی را فرا می گیرد همه چیز برای انسان دلچسب و خوشایند است  .

این زمان از دوره سنی مرحله اشتغال ذهنی آغاز می شود . مرحله ( عشقی – احساسی ) مرحله ای که فرد از صبح که از خواب بر می خیزد قبل از هر کار و عملی ناخود آگاه به فکر او می افتد .و در طی تمتم ساعات روز حتی شب موقع خواب رفتن تمام فکر و حواسش را به خود جلب خواهد کرد .در تمامی روز به یاد می آورد که چگونه رفتار های او مسحور کننده و زیبا و قابل ستایش بوده و به سختی تحمل می کند که تا دیدار بعدی در انتظار بماند و می خواهد که همیشه و برای دايم وتا آخر عمر خود را در کنار او سپری کند.

این واژه خیلی هم عجیب نیست اما به مرور زمان دلبستگی ها زیاد شده و جمله دوستت دارم بر زبان ها جاری می شود .و وقت شنیدن این جمله فوران احساس جاری می شود دیگر عقل بکار نمی آید و کاره ای نیست وفرمانروای  جسم و روح  دل است که همه اش خانه معشوق است دنیا و رویا وهمه خواسته ها  امیال با رنگ و بوی او گره خورده ناگسستنی است .

این زمان نقطه ای است که فقط واژه ازدواج بکار می آید تا وصال و نزدیکی و تمکین برای زندگی مشترک در اجتماع بوجود می آید .

متاسفانه در این دوره رابطه  های عاشقانه و عارفانه کمتر می شود برای تصاحب و بدست آوردن دیگر نیاز به تلاش ندارند .چون نیاز عظیم عاشق بود و عاشق شدن به شر ط محبوب بودن و عاشق ماندن در دل معشوق آن دوره و مرحله ای خاص خودش را گزرانده و بر خلاف تصورشان در زندگی مشترک نیازی برای شور و هیجانات  نیست .

و منتاسفانه با این عقیده و فکر که بدون اینکه حتی برای هم کاری را انجام دهیم ادامه خواهیم یافت و هردو طرف به هم چنان می نگرند که گویی آدم هایی مهم هستند.

وای کاش بسیاری از این آدم ها متوجه این مسایل میشدند که ابراز عشق و علاقه و ابراز محبت دو مرحله است که هر کدام شرایط خاص خودش را می طلبد .

مرحله اول :

مرحله مجردیست . مرحله ای  که دوره اتنخاب , تجزیه و تحلیل خواسته ها و ناخواسته ها  و افکار مابین  عقل و احساس تمرکز و حواس شخص را در بر میگیرد .به زبان ساده انسان سعی وتلاشش فقط برای خرسندی و جلب رضایت طرف مفابل است و در این راه از هیچ چیزی فرو گذار نیست .

و خود را یک فدایی و جان باخته و ایثار گر برای معشوق می داند.در این دوره همان گونه که گفتیم چون تمامی امورات و اختیارات و شرایط  زمام امور را احساس تصمیم گیری میکند و عقل کاره ای نیست ( البته این شرایط نسبت به همه یکسان نیست ) جوری که این آدم در این تصور غلط که فردی که او , او را دوست دارد فردی کامل و بی عیب و نقص است  پس تمام امیال خود را با او یکسان و همره میبیند.

این مرحله هیجانی عشق اورا از افکار منطقی باز می دارد وبرای شاد کردن او دست به همه کار می زند و از بهترین جملات عاشقانه و هدیه ها دریغ نمی کند.در این مرحله تفائت ها نادیده گرفته می شود یا ناچیز تلقی می شود .و فقط این تصور که او چقدر با وجود او خوشبخت است و هیچ وقت این قدر شاد نبوده و زندگی در کنار او معنایی دیگر دارد.