چرا می گن مشکی رنگ عشقه؟ لطفا بخونید ونظرتون رو برام بنویسید

تو باغچه ی کوچیک حیاطمون یه غوغای عجیبی برپا بود.  سه تا از گلهای سرسبد باغچه داشتند سر اینکه کدوم عاشقترند بحث می کردند... گل یاس می گفت:   من نماد عشقم. اونم نه عشق زمینی بلکه عشقی آسمونی وخدایی... تو جانمازه هر عاشق خدایی اگه بگردی حتما عطر شکوفه های من وجود داره.  گل رز می گفت:  من حامل پیام عشقم... هر عاشق سینه سوخته ای وقتی می خواد برای معشوق پیامی بفرسته حتما یه شاخه از گلهای من کناره نامه اش وجود داره... گل نیلوفر می گفت:  من نه نماد عشقم ونه حامل پیام عشق. من خوده عشقم هرجا که باشم. همیشه حتی بعد از مرگ ظاهری هم همدم ومونسم رو از آغوش مهربونیام جدا نمی کنم...  گل لاله ای که داشت بحث کردن این مدعیهارو می شنید خواست حرفی بزنه... همگی بهش خندیدن به قد وقواره اش به رنگ گلبرگهاش ... پروانه ای که این صحنه رو دید خواست امتحان کنه این جمع رو...رفت رو شونه ی یه عاشق دل شکسته ای که داشت از دوری معشوقش اشک می ریخت نشست و یه قطره از اشکهای پاک اون دل شکسته رو به رسم امانت آورد به سمت باغچه...  گفت:  یه امانتی از یه دل شکسته دارم کسی هست که اونو قبول کنه؟  یاس گفت:  من که نماد عشقم اگه این قطره ی ناقابل رو گلبرگم بشینه عطر شکوفه هامو کم ارزش می کنه و خیس بودنش تو جانماز باعث میشه پیشونی عاشق موقع سجده کردن به درگاه معشوق اذیت بشه... گل رز گفت:  من پیام عشقم اگه این قطره رو گلبرگهام باشه ممکن از روی گلبرگهام بلغزه وباعث بشه که حرف دل عاشق رو که واسه معشوقش خیلی ارزشمنده خیس وناخوانا بکنه... نیلوفر گفت: من هم نمی خوام به خاطرنگه داری از این قطره حقیر معشوقم رو که همیشه هم آغوش وهمدم منه از خودم برنجونم... برگشت که قطره ی اشک رو برگردونه واسه همون عاشق دل شکسته که گل لاله صداش زد:  من تا حالا نه نماد عشق بودم ونه حامل پیام عشق. تا حالا لذت عاشقی وهم آغوشی رو هم نچشیدم.  ولی عوضش تا حالا خیلیها دلمو شکوندن... واسه همین می دونم دل شکستگی غم خیلی بزرگی داره. اگه قابل بدونی من این امانتی رو نگه می دارم... پروانه قطره اشک عاشق رو تو دل گلبرگهای لاله جا داد که تا ابد سیاه پوش عشق باشه