یک عصر بی باران پاییزی...

کنج کافه ای در گوشه ی بی دردی شهر...

          ازدحام عطر خوشبوی قهوه

                                در میان همآغوشی سیگار و لب!

                                                        و دلتنگی در قفسی از دود

پشت میزی لبریز از راز نشسته ام

عقربه ی ساعت چوبی کافه، روی چهار مینشیند

قرار ماست همین ساعت و لحظه!

            در تب و تاب رنگین کمان چشم توام

                          غرق در رقص برگها و شعر تازه ای

                                          که اگر برسد به ذهن مغشوشم....

ناگهان سایه ای کمرنگ بر شیشه لغزید

نگاه من پریشان و تپنده

روی دستگیره ی در و پیکری که بر قاب طلایی پیچید!

صدایم گره خورد و خاموش ماند

                 انگار بوته ای وحشی

                                   در دلم غوغا میکرد، با طوفان بغض!

نگاه خسته ی من، لال و بی صدا، بر شانه های تو نشست

به امید نگاهی گرم....

آمدی گام به گام ، آرام و با وقار

و بال گرم لباست سائیده شد به سر انگشتم

به گمانم وقت رد شدن از کنار من

حتی ندیدی ،مردمک رمنده ی دو چشم من را

کبوتر نگاهت مثل هر روز

               تکیه داده بود به نرمه ی چهره ی او

صدای قیژ صندلی پشت سر

             دوباره در آورد مرا از رویای دیدار تو

                        و کاغذی با شعری کال ،که مچاله شد

                                                پیش از رسیدن به دستهای تو

آه من پرم از بهتی گنگ و نامعلوم

                     و شهوت خوردن قهوه ی اسپرسو

                                           با پای سیبی تازه و گرم، مثل هر روز

آی قهوه چی ، قهوه ی مرا بیاور....