خيال

دیشب تو را در کنار خود دیدم , تو را در کنار خود احساس کردم. خواستم چیزی بگویم امّا لب هایم توان حرکت نداشتند پس مهر سکوت بر لب زدم.

با دو چشم گریان بر چهره ات خیره شدم. نمی توانستم تو را واضح ببینم.

خواستم اشک هایم را از روی گونه هایم بردارم , امّا دست هایم توانایی همکاری با مرا نداشت. با همان چشمان خیس در چشمان تو خیره گشتم.

چشمانم با تو حرف می زد امّا تو سواد خواندن نداشتی. دفتر پر از رنجم را برایت ورق زدم امّا تو اعتنایی نکردی و فقط در چشمانم نگریستی.

گفتم دوستت دارم امّا از تو صدایینشنیدم. لب هایم را بر روی گونه هایت فشردم امّا تو حرکتی نکردی...

سرم را بر روی شانه هایت گذاشتم امّا تو دست های پرزمهرت را بر روی سرم نکشیدی.گفتم مرا نیز با خود ببر.ناگهان تو از جا برخواستی.تعجب کردم!از حرکت ناگهانی تو تعجب کردم! بر سرم داد زدی و گفتی : نه!

و من فقط در چهره ی نگرانت نگریستم.

چرا نگرانی ؟ چرا از بردن من امتناع می کنی ؟ چرا...؟

ناگهان تو مرا در آغوش کشیدی و گفتی : دوستت دارم

چشمانم را بستم تا با گشودنش لبخند مهربانت را ببینم.

امّا نه تو بودی و نه خیال تو                  فقط من بودم و خاطرات تو