در هر رخدادی خیری نهفته است

مدتها بود که گنجشک با خدا هیچ سخنی نمی گفت.....فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان می گفت:من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنوم و یگانه لبی که درد هایش را در خود نگه می دارد.و سرانجام گنجشک روی شا خه ای از درختان دنیا نشست فرشتگان چشم به لبهایش دوختند ...گنجشک هیچ نگفت...و خدا لب به سخن گشودو گفت:با من بگو از آنچه سنگینی سینه توست گنجشک گفت:لانه کوچکی داشتم آرامگاه سختیهایم بودو سرپناه بی کسی  ام !طوفانت آن را از من گرفت !...تنها دارایی ام همان لانه محقر بود که آن هم...!وسنگینی بغض راه را بر کلامش بست...سکوتی در عرش طنین اندازشد...همه فرشتگان سر به زیر انداختند.خدا گفت ماری درراه لانه ات بود تو خواب بودی به باد گفتم تا لانه ات را واژگون کند.آنگاه تو از کمین مار پرگشودی.گنجشک خیره در خدایی خدا مانده بود.خداگفت:وچه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی...!!اشک دردیدگان گنجشک نشسته بود.ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت.های های گریه هایش ملکوت خدارا پر کرد