گله

روزهائی می آیند که دلت میخواهد
آدمی از آن خوب هایش ،روبه رویت بنشیند
خوب یعنی کمی صمیمی تر باشد
یعنی به توبیشتر از خودش فرصت حرف زدن بدهد
وخودش را بیشتر از تو قضاوت کند
بگذارد غریبی کنی،
بی موقع ساکت شوی وآن گرماگرم صحبت ،بغضت بشکندو....
شاید هم حرفهائی را تو که دلت می خواهد ،بی حاشیه بگوید
وقتی می داند به او نیاز داری ،
ژست روشن فکری اش تو را در حال خودت رها نکند
آدمی باشد که اول وآخر بتوانی رویش حساب کنی
از بالا نگاهت نکند،دچار خود بزرگ بینی وخود کوچک بینی هم نباشد
آدمی که در کلام ونگاه خیلی بیشتر از،پند واندرز
محبت کند ،محبت کند ومحبت کند
تورا به چالش ودنیای چراها نکشاند
بیهوده به لایه های منجمد ذهن تو،ضربه نزند
تورااز حالا که روبه رویش نشسته ای بپذیرد،تورااینطوری بفهمد
باورت کند وبرای این که چگونه باشی ،تورالبریزاز خواسته هایش نکند
شاید برخی زمان ها با تو نیاید ،امادر کنار دیگری هم نبینی اش...
به چه خیره می نگری ،هان...
باید اگر با اوئی ،بداند که می مانی
ماندنت را مطمئن شود وشادی اش را درنگاهش تماشاکنی
برای او گاهی تغییر کنی،مهم نیست چقدر حق با توست،
اشتیاق"دلم میخواهد"را ازاونگیری
اگر می مانی ،هیچ وپوچ را باهم مزه کنید
ودرهیچ لحظه ای اورافریب ندهی،که عمر عشق به پایان می رسد...
به امید جبران بعدی دل را به بیراهه نکشانی
انگار که لحظه بعدی وجود ندارد...
سکوت؛غرور در برابر تشنگی روح
توهم رفتن،نپذیرفتن و... راایجاد می کند
دست بر شانه دوست ، به هم وصل شوید
ازپس گذرفاصله ها...
یکدیگر           طلوعی رو گام به گام با زمین...