عاشقی

حالا نوبت عاشقی من است در خوبترین جای جهان ایستاده امو شجاعانه برای تو،از بام هردیاری طلوع میکنم...

خورشیدی هستم،که پرواز پرنده ذهن را به شعاع محبت خویش ،در آسمان چشم تو نظاره میکنم...

من آیین دیگری نمی شناسم،که احساس مرا به باور تو تبدیل کنداما تو در خلوت وبیداری دلت ...

میدانی،

تا مهر و وفا در جهان همسر همند،امیال بی دروپیکر،قطره قطره در دریای حضور عشق به قعر کشیده می شوند...               کجاست حس حمایتت؟! 

که خورشید درحرمت مهمان توست ...

آیا تو معبد مقدس دل را می شناسی؟!

که با یاد تو مسحور اشارات مهرورزی ات می شود!

با این همه گفت وگو،گاه نرم گاه سخت...

که یکدیگر را نمی فهمیم،هم را نمی جوییم ومست غرور خویشیم...

با این همه درد از سخن های سخت که چه نیاز به همدل ومونس در این زمان ،در میان این همه فریب ودغل...

در جست وجوئی از بازگشت،دست خالی به هستی مان نشان میدهیم آنجاکه جز صدای مرغان گرفتار بند،چیزی نمی شنویمهردم منتظررسیدن کسی،که به اوبگوئیم اما هنوز دلی هست ونیازی...

اما هنوز سرشار از حرف های نگفته احساس،

میدانم

که تو باید باشی...

کاش کمی گویاتر،گاه کمی نرم تر

میدانم باید عوض شد،

خاطر تو،دوستدارد رو به خیال امن بنشیند وروشنایی از میان کلام ،بی ایهام بر دل می نشنید

 میدانی،

در انتظار ت بوده،تا با تو به جهان آنگونه بنگرد،که چشمان یک کودک شاد...

اما...

تردید دارد که بازی را شروع می کند،دل میترسد،می بازد و خیره می شود به صخره های تیز،به بن بست های ناپیدا به چشم هایی که مسخره اش می کنند، به لب هایی که نجوا می کنند، باورش ممکن نبوداو دوست دارد، روبه روی توبنشینددستان تورا بگیرد وآرام گیردنگاه حامی تو، او را از گذشته به فردایی همراه با هم دعوت کند...

می دانی،

 او می داند

ازصدای سخن عشق نداریم خوشتر

یادگاری که در در این گنبد دوار بماند...