کاش می شـد آستانــــت را بــــه گــــل افشان کنم
یــــا که جـــــــان را بر سر پیمان خود قربان کنم
کاش می شد خون چکان چون لاله های واژگون
روی خــــود از چشم چون شهلای تو پنهان کنم
کاش می شد در فراغـــــت خاطـــــرم از یــاد تو
دور می شد یا که با وصل تو غم درمان کنم
کاش می شد از شــــرارعشق درهر صبح و شام
همچـــو شمعی آب گــردم جان خــود سوزان کنم
کاش می شد بــــر ســـر ویرانـــۀ رنـــگ و ریــا
عاقبـــــت مــــن کلبــــه عشق تو را بنیان کنم
کاش می شد سور اسرافیــــل بـــــر مـا می دمید
تــــا کـــه "عبــدی" را فدا من در غم هجران کنم