
سالهـــائی سخت بـر من رفت و غم همخانه ام
رونقی دیگــــر نــدارد عشـــــق در کاشانه ام
ساغـــــر و پیمانــــه و مِــیْ بــر دل بیمــار من
مرهمی دیگــــر نباشـــد پُـــــر شـــده پیمانه ام
دلبـــرم چــون حزن ما را دید بر من بی شکیب
گفت هجران بهتر از وصل است چون دیوانه ام
ســـر به بالینـــــم گــذارم تا رسد آن مرغ شوم
گـــــــل بچیند باغبــــان زیـــن بوستان بیگانه ام
آتش هجــــــــران نسوزد وصـــل سوزاند دلم
عاقبت « عبدی » بسوزد گِــرْدِ شَمْعْ پروانه ام