نامی از عاشورا

اول محرم الحرام است ، ماه خون ! محرم ماه حسین بن علی (ع) است.امروز کوچه ها و گذرها سیاه پوش حسین و آل علی اند.امروز پرده های سیاه بر سر در ساختمان ها افراشته گشته. محرم ماه سینه زنی ها و نوحه سرایی هاست اما کدامین نوحه و کدامین سینه زنی؟ محرم ها از پی هم می آیند و می روند و ما غرق در امیال و عاری از معرفت حسین سیاه پوش می شویم. سالهاست که اربعینی سیاه پوش حسینم و حسینم را نشناخته ام . سالهاست که در گذر ایام عاشوراها را می بینم و " هل من ناصر ینصرنی حسین"  را پاسخ نگفته ام. اینک که گذشته را مرور می کنم باز هم در می یابم که سینه زنی ها و زنجیرزنی هایم از سر تکرار است و حسین را جز به تشنگی لب و اسارت اهل بیتش نشناخته ام. و همانگونه زینب را جز به موی سپید گشته و بی برادریش نمی شناسم. و اما باب الحوائج را که هرگاه درماندم و او را واسطه گرفتم ، به سقای دست بریده ی حسین شناخته ام.  حال که رشته ی افکارم را منظم می کنم خجل می مانم از اینکه خود را شیعه ی حسین می دانم و خود را حسینی می نامم. من کدامین حسینی ام که سیره ی حسین را واگذاشته ام و شیوه ی دنیا طلبی پیش گرفته ام؟ کاش سیدالشهداء را آنگونه که می باید می شناختم و کاش عاشورا را درک می کردم. محرم که می شود دست به دامان عاشوراییان می شویم و باز هم با آنان بیعت می کنیم اما خوشا آنکس که پس از عاشورا یا اربعینی باز هم بر بیعت خود استوار بماند و سست نگردد. خوشا آنکس که آن موفی العهد که دست بر خاک و تیر بر چشم ، مشک را به دندان غیرت گرفت یاد گیرد و بر پیمانش استوار ماند.  یا حسین  شرمنده ی روی خواهرت زینب مانده ام که برادرش را تا قتلگاه همراهی کرد و بر داغ او صبر نمود تا من امروز بر صراط حق باشم. حسین جان تو را به همان خون به ناحق ریخته ات دستم بگیر و شافی روز محشرم باش .  این شب ها صدای سنج و طبل هیئات سکوت کوچه و خیابان ها را بر هم می زند و مردم بیرون آمده از خانه ها  در عزای  ثارا..   سوگواری آغاز می کنند و من در تنهایی خویش اشتیاقی برای هم پا شدن با جمعیت در خود سراغ ندارم. شاید دلیلش شرمندگی ام  از همان صاحب عزاست که با نامش بر سینه کوفته ام اما نتوانسته ام سیره ی او را در امورم جاری سازم. و باز هم اگر هرساله ظهر عاشورا را در میان عزاداران حسینی به سر می برم از سر امید به جود و کرم علی و آل علی است که گوشه ی چشم هر کدامشان عالمی را دگرگون می سازد چه رسد به بنده ای بی مقدار . خدایا مانده ام که اگر دنیا همین باشد از عاشورا جز نامی چه می ماند؟ خدایا تو می دانی که این حسین فرزند همان ابوترابی است که غم دل با چاه در میان می نهاد و حسینش نیز مظلوم همان امت است و من بر او جفا کردم ، پس تو به حق همین حسین از من در گذر. بارالها در این ایام که عرشت سوگوار اوست قسمت می دهم که دستم را از دامان حسین کوتاه مگردان و حب او و خاندانش را چنان بر جانم نقش بند که تا زنده ام آسودگی ام از عشق و ارادت به این اهل بیت اطهر باشد