کجای این شهری؟

شاید گوشه ای نشستی و دست هایت را دورپاحلقه کرده ای و هوای دود گرفته این شهر را با خوش حالی به سینه می کشی

شاید هم عینک آفتابی ات را برچشم زدی تا چشم های سرخ از گریه ات را پنهان کنی

دارم به این روز ها فکر می کنم...

فردا پاییز آغاز می شود و بعد هم کم کم باران های پاییزی

امسال شاید بتوانم بیش تر از خیس شدن زیر باران لذت ببرم

آخر دیگر کسی نیست که نگران سرماخوردگی هایم باشد...

باز هم از کنار درخت های زرد و قرمز می گذرم

به خش خش برگ های زیر پایم گوش می سپارم

تا صدای تپش های قلبم را هرچند بلند نشنوم...

تا یک بار هم که شده عقل طعم پیروزی بر احساسات را بچشد

این بار...ذهنی که قلب را کنار می زند و تو را اگرچه سخت فراموش می کند

امشب خاطرت را به باد و خودت را به خدایی که هوایمان را داشت و هوایت را دارد می سپارم...

از این بعد دل تنگی هایم را هم با سیم های گیتارم تقسیم می کنم

و تو...

من می روم اما قلبم جا می ماند

مواظبش باش

نمی دانم کجا و کی از کنار هم بی تفاوت می گذریم

فقط امیدوارم چترت را بالای سر کس دیگری نبینم...

خدا نگه دارت...