�هرگز� ترکیب �سایه عدم� و �درازنای ابدیت� است- تجربه عدم را به فراخنای ابدیت می گستراند. و وقتی که به �محبوب� می پیوندد به �فقدان ابدی� بدل می شود. �هرگز� در مرگ عزیز جان می یابد، و اندوه فقدان او را در ابدیت ضرب می کند. �هرگز� سایه نارونی است که تا ابدیت جاری است- قلب سرشت سوگناک زندگی ماست.