غار تنهایی

در شباب عشق رويايي و پاكم

به تو اي نرگس مست

به تو اي ناز گل بشكفته

به تو اي هستي بخش

به تماشاگه معراج وجودت رفتم

به عبودت رفتم.

گيسوان سيهت جنگل پر پيچ و خمي است

كه در انبوهي آن پنجه گم مي گردد.

من در اين تاريكي

من دراين نيمه شب وهم آلود

و در اندوه بيغولة تنهايي  خود

مشعلي افروختم

با  فروزينة سوزندة چشمان پر شررت.

غار تنهايي من

ويرانة بوف شوم شب كوري بود

كه ز نور نگهت سرگردان

بال و پر مي زد، بي تاب و قرار     

به اميد يافتن ظلمتي اندر ظلمت .

ظلمتي يافت نمي شد

همه جا روشن بود .

راه بيرون شدن از تاريكي

راه بيرون شدن از تنهايي

تابش روشن چشمانت بود.

==================كاش مي شد همه عمرم

تو به من هستيِ سرشار سرور

و هوايي تازه و پاك

پر ز عطر گل عشق

پر ز احساس خوش سر مستي

با سخاوت ز وجودت بخشيدي.

كاش مي دانستم

پس ازاين خوشبختي

و به دنبال رها گشتن از اين تنهايي

ابر اندوه چرا

بر آرامش من سايه شبگير زده .

كاش مي دانستم

آسمان دل من

از چه رو باراني است.

ترسي موهوم وجودم را در بر گرفته اس

نرگسم ، شيرينم

با تو بودن همة آرزوي ديرينم.

همه آوا شدم و صوت وصدا

شدم انبوه غزل؛ شعر و نوا

چشم تو چشم دلم شد

دل تو چشم وجودم

من به پيش دل پاكت

همه تن غرق سجودم.

سرو جانم به فدايت ، بت عيار سخن گو

شده ام مست لبانت  ،گلبن  ياس سمن بو

نرگسم ، شيرينم

ديدنت آرزوي ديرينم

آسمان محو جمالت ، به تماشا بنشسته

خجل از حسن وكمالت ،

شمس تابنده شده غرق وقارت

ابر

خاك لعل

تو وجود من و ادراك مني

تو دواي  دل بيمار مني

ديده در آينه حتي تو را مي بيند

كاش من مشعله دار ابدي

من ديوانه چه باور كردم