یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم

تو شدی مادر و من با همه پیری پسرم

تو جگر گوشه هم از شیر بریدی و هنوز

من بیچاره همان عاشق خونین جگرم

خون دل میخورم و چشم نظر بازم جام

جرمم این است که صاحبدل و صاحبنظرم

منکه با عشق نراندم به جوانی هوسی

هوس عشق و جوانیست به پیرانه سرم

پدرت گوهر خود تا به زر و سیم فروخت

پدر عشق بسوزد که در آمد پدرم

عشق و آزادگی و حسن و جوانی و هنر

عجبا هیچ نیرزید که بی سیم و زرم

هنرم کاش گره بند زر و سیمم بود

که به بازار تو کاری نگشود از هنرم

سیزده را همه عالم به در امروز از شهر

من خود آن سیزدهم کز همه عالم بدرم

تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم

گاهی از کوچه معشوقه خود می گذرم

تو از آن دگری رو که مرا یاد تو بس

خود تو دانی که من از کان جهانی دگرم

از شکار دگران چشم و دلی دارم سیر

شیرم و جوی شغالان نبود آبخورم

خون دل موج زند در جگرم چون یاقوت

شهریارا چه کنم لعلم و والا گهرم

واقعاً گاهي سوخته جاني يك شاعر رو كه ميبينم سخت تحت تاثير قرار ميگيرم و حين تحسين؛ سخت تاسف ميخورم كه كه تمام اين مردم، خصوصا بزرگان و فرهيختگانش هميشه زهر غم در شيشه دلشون داشتن و اين ميراث رو به نسلهاي بعد ازخودشون رسوندن

نميدونم ريشه اين غم در تك تك اهالي اين سرزمين ازكجاست كه حتي روز جشن هم اينجور، با نازك خيالي از درد ميناله

من آواز خان محبوبمون محسن چاووشي كه اين شعرو به تازگي اجرا كرده خيلي دوست دارم اما گاهي بهتره كه اين اشعار دست نخورده تر بمونن تا از دسترس تكرار در امان بمونن و معاني اينچنيني براحتي لغلغهء زبان عوام نشن